എ.ഐ കാലത്തെ അതിജീവനം: വഴികാട്ടികളാകേണ്ടത് അറിവും അലിവുമുള്ളവർ
"നിർമ്മിത ബുദ്ധി സൂപ്പർ ഇൻ്റലിജൻസാവുന്നു. എ.ഐ മനുഷ്യൻ്റെ അന്തകനുമാവുന്നു. ഈ കാലത്ത് നിലനിൽപിനായി നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യണം?"
സാധാരണഗതിയിൽ ഗുഡ് മോർണിംഗ് മെസ്സേജുകളോ, സ്മൈലികളോ വരാറുള്ള എൻ്റെ ഫോണിൻ്റെ സ്ക്രീനിൽ ഇന്ന് (ഒക്ടോബർ 6 ന് ) പുലർച്ചെ തെളിഞ്ഞത് ഈയൊരു സന്ദേശമാണ്. അയച്ചത് ഒരു പത്താം ക്ലാസുകാരൻ. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ഒരു ഹോളിവുഡ് സയൻസ് ഫിക്ഷൻ സിനിമയിലെ ഡയലോഗ് പോലെയോ, അർനോൾഡ് ഷ്വാസ്നെഗറുടെ 'ടെർമിനേറ്റർ' സിനിമയുടെ തിരക്കഥ പോലെയോ തോന്നാം. പക്ഷേ, ആ സന്ദേശത്തിന് പിന്നിൽ വലിയൊരു യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ടായിരുന്നു; ഇന്നത്തെ തലമുറയുടെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ചോദ്യം അതിലുണ്ടായിരുന്നു.
ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെയാണ് ഞാൻ ആ മെസ്സേജ് വായിച്ചു തുടങ്ങിയതെങ്കിലും, പെട്ടെന്ന് തന്നെ ആ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു. കാരണം, ആ വരികളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് വെറുമൊരു കൗതുകമല്ല, മറിച്ച് വലിയൊരു ഭയമാണ്. അനിശ്ചിതത്വമാണ്. ഇത് കേവലമൊരു ആശങ്കയല്ല; തങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നുകിടക്കുന്ന, മുൻകൂട്ടി പ്രവചിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വേഗത്തിൽ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള അതിയായ ആകാംക്ഷയാണിത്. ഒരുപക്ഷേ, കഴിഞ്ഞ പത്തോ ഇരുപതോ വർഷങ്ങളായി നാം കണ്ടുശീലിച്ച ലോകമല്ല നാളെയുടേത് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവനെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടാകാം. ഈ ആകാംക്ഷ ആ പത്താം ക്ലാസുകാരനിൽ മാത്രമല്ല, അവനെപ്പോലുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളിലും, അവരുടെ ഭാവിയോർത്ത് നെഞ്ചിടിപ്പോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന രക്ഷിതാക്കളിലുമുണ്ട്.
നമുക്കൊന്ന് പിന്നോട്ട് നടന്നു നോക്കാം. ഒരു പത്തോ പതിനഞ്ചോ വർഷം മുൻപ്, കരിയർ ഗൈഡൻസിനായി കുട്ടികൾ ചോദിച്ചിരുന്നത് എന്തൊക്കെയായിരുന്നു? "ഏത് കോഴ്സ് പഠിച്ചാൽ പെട്ടെന്ന് ജോലി കിട്ടും?", "സയൻസ് എടുത്താൽ എൻജിനീയർ ആകാമോ?", അല്ലെങ്കിൽ "ഏത് ഫീൽഡിലാണ് കൂടുതൽ ശമ്പളം കിട്ടുക?", "ഗൾഫിൽ പോകാൻ എന്ത് പഠിക്കണം?" എന്നൊക്കെയുള്ള വളരെ ലളിതവും പ്രായോഗികവുമായ ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു അവ. അതിനൊക്കെ വ്യക്തമായ ഉത്തരങ്ങളും നമ്മുടെ പക്കലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് ആ തലമുറ മാറി. ചോദ്യങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അടിമുടി മാറി. ജനറേഷൻ ഇസഡ് (Gen Z) എന്നും ജനറേഷൻ ആൽഫ (Gen Alpha) എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾ ചോദിക്കുന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ കാര്യങ്ങളാണ്.
"ഞാൻ ഇപ്പോൾ പഠിക്കാൻ പോകുന്ന ഈ കോഴ്സിന് നാല് വർഷം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ വല്ല പ്രസക്തിയുമുണ്ടാകുമോ?", "ഞാൻ വർഷങ്ങളായി സ്വപ്നം കാണുന്ന എൻ്റെ ജോലി ഒരു റോബോട്ട് അല്ലെങ്കിൽ ഒരു എ.ഐ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ തട്ടിയെടുക്കുമോ?" എന്നീ ചോദ്യങ്ങളാണ് അവർ ചോദിക്കുന്നത്. ഗൂഗിളും ചാറ്റ്ജിപിടിയും (ChatGPT) ക്ലോഡും (Claude) മിഡ്‌ജേർണിയും (Midjourney) എന്തിന് നമ്മുടെ വാട്സ്ആപ്പിലെ മെറ്റാ എ.ഐ പോലും വിരൽത്തുമ്പിൽ ലോകത്തെ മുഴുവൻ അറിവുകളും സർഗ്ഗാത്മകതയും എത്തിച്ചുനൽകുന്ന കാലത്ത്, മനുഷ്യൻ്റെയും അവൻ്റെ അധ്വാനത്തിൻ്റെയും യഥാർത്ഥ പ്രസക്തി എന്താണ് എന്ന വലിയ ദാർശനിക ചോദ്യമാണ് അവർ അറിയാതെയാണെങ്കിലും ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
മാറ്റങ്ങളുടെ വേഗതയും മനുഷ്യൻ്റെ പകപ്പും: ചരിത്രം ആവർത്തിക്കുന്നുവോ?:
മനുഷ്യചരിത്രം എക്കാലത്തും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വലിയ മാറ്റങ്ങളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ ഉണ്ടായതല്ല നാം ഇന്നുകാണുന്ന ഈ സൗകര്യങ്ങളൊന്നും. കാർഷിക വിപ്ലവത്തിൽ നിന്നും വ്യവസായിക വിപ്ലവത്തിലേക്കും, അവിടെ നിന്ന് ഇൻഫർമേഷൻ ടെക്നോളജി വിപ്ലവത്തിലേക്കും മനുഷ്യൻ പടിപടിയായി നടന്നു കയറിയതാണ്. അപ്പോഴൊക്കെയും പഴയ ചില തൊഴിലുകൾ ഇല്ലാതാവുകയും പുതിയ നിരവധിയേറെ തൊഴിലുകൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
പാടത്ത് ട്രാക്ടറുകൾ വന്നപ്പോൾ ഉഴവുകാരുടെ ജോലി പോയി, പക്ഷേ അത് നന്നാക്കാൻ മെക്കാനിക്കുകൾ ഉണ്ടായി. ഫാക്ടറികളിൽ വലിയ യന്ത്രങ്ങൾ വന്നപ്പോൾ തൊഴിലാളികളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞു, പക്ഷേ ആ യന്ത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാനും പ്രവർത്തിപ്പിക്കാനും പുതിയ ആളുകൾ വേണ്ടിവന്നു. കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ ഓഫീസുകൾ കീഴടക്കിയപ്പോൾ ടൈപ്പ് റൈറ്റർമാരുടെയും കണക്കെഴുത്തുകാരുടെയും ജോലി പോയി, പക്ഷേ അവിടെ ഡാറ്റാ എൻട്രി ഓപ്പറേറ്റർമാരും പ്രോഗ്രാമർമാരും സോഫ്റ്റ്‌വെയർ എഞ്ചിനീയർമാരും ഉണ്ടായി. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സാങ്കേതികവിദ്യ ഒരു വില്ലനല്ല എന്ന് നമുക്കറിയാം.
എന്നാൽ നിർമ്മിത ബുദ്ധി (Artificial Intelligence) അഥവാ എ.ഐയുടെ വരവ് ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ എ.ഐയെ ഇത്രത്തോളം ഭയപ്പെടുന്നത്? അതിനൊരു കാരണമുണ്ട്. മുൻപുള്ള യന്ത്രങ്ങളെല്ലാം മനുഷ്യൻ്റെ കായികാധ്വാനത്തെയാണ് (Physical labor) ലഘൂകരിച്ചതെങ്കിൽ, എ.ഐ മനുഷ്യൻ്റെ ബൗദ്ധികാധ്വാനത്തെയാണ് (Cognitive labor) ഏറ്റെടുക്കുന്നത്. ഇതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വ്യത്യാസം. ഭാരമുള്ള സാധനങ്ങൾ എടുക്കാൻ ക്രെയ്ൻ വന്നപ്പോൾ നമ്മൾ ഭയപ്പെട്ടില്ല, കാരണം അത് നമ്മുടെ ശരീരത്തിന് പകരമാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. എന്നാൽ നമ്മുടെ തലച്ചോറിന് പകരമായി ചിന്തിക്കാൻ ഒരു യന്ത്രം വരുമ്പോൾ അവിടെ സ്വാഭാവികമായും ഭയം ജനിക്കും.
ഇന്ന് പാട്ട് പാടാനും, മനോഹരമായ കവിതയെഴുതാനും, നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്നതിലും വേഗത്തിൽ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാനും, സങ്കീർണ്ണമായ കോഡിങ് ചെയ്യാനും, മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകൾ പരിശോധിച്ച് കൃത്യമായി രോഗം നിർണ്ണയിക്കാനും എ.ഐക്ക് നിഷ്പ്രയാസം സാധിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ്റെ മാത്രം കുത്തകയാണെന്ന് നാം കാലാകാലങ്ങളായി അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന സർഗ്ഗാത്മകതയുടെ (Creativity) കോട്ടകളിലേക്കാണ് എ.ഐ യാതൊരു സങ്കോചവുമില്ലാതെ നുഴഞ്ഞുകയറുന്നത്. സൂപ്പർ ഇൻ്റലിജൻസ് (Super Intelligence) അഥവാ നിർമ്മിത സാമാന്യ ബുദ്ധി (AGI - Artificial General Intelligence) എന്ന ആശയം യാഥാർത്ഥ്യമാകുമ്പോൾ, അതായത് മനുഷ്യനേക്കാൾ ബുദ്ധിയുള്ള ഒരു സംവിധാനം വരുമ്പോൾ, അത് മനുഷ്യനെ നിയന്ത്രിക്കുമോ എന്ന ഭയം സ്വാഭാവികമാണ്. ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിൽ വേണം ആ പത്താം ക്ലാസുകാരൻ്റെ ചോദ്യത്തെ നാം കൂടുതൽ ഗൗരവത്തോടെ നോക്കിക്കാണാൻ. അവൻ്റെ ഭയം അടിസ്ഥാനരഹിതമല്ല.
വിവരങ്ങളുടെ കുത്തൊഴുക്കും ഗൈഡൻസിൻ്റെ പുതിയ കാല പ്രസക്തിയും:
ഇവിടെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. എല്ലാം ഇൻ്റർനെറ്റിലും എ.ഐയിലും ലഭ്യമായ ഈ കാലത്ത്, എന്തിനാണ് കരിയർ ഗൈഡുകൾ? എന്തിനാണ് മെൻ്റർമാർ? ഇവിടെയാണ് അറിവിനൊപ്പം നീങ്ങുന്ന 'അലിവിൻ്റെ കൂട്ടമായ' ഗൈഡിങ് പ്രവർത്തകരുടെ യഥാർത്ഥ പ്രസക്തി വെളിപ്പെടുന്നത്.
നമുക്കറിയാം, ഒരു കാലത്ത് കരിയർ ഗൈഡുകൾ എന്നാൽ വെറും വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നവർ (Information Providers) മാത്രമായിരുന്നു. ഏത് കോഴ്സ് എവിടെ പഠിക്കണം, എൻട്രൻസ് പരീക്ഷകളുടെ തീയതികൾ എപ്പോൾ, സ്കോളർഷിപ്പുകൾ എവിടെ കിട്ടും, പുതിയ തൊഴിലവസരങ്ങൾ എവിടെയൊക്കെയുണ്ട് തുടങ്ങിയ വിവരങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് പകർന്നുനൽകുക എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന ദൗത്യം. ആ കാലത്ത് വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുക എന്നത് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമായിരുന്നു. വലിയ കരിയർ എൻസൈക്ലോപീഡിയകളോ, പത്രങ്ങളിലെ തൊഴിൽ പേജുകളോ, അല്ലെങ്കിൽ മാസികകളോ ഒക്കെയായിരുന്നു ആശ്രയം. അതിനാൽ ആ വിവരങ്ങൾ മനപാഠമാക്കിയിട്ടുള്ള ഒരാൾക്ക് വലിയ വിലയുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇന്ന് കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല. ആ വിവരങ്ങളെല്ലാം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് എ.ഐ നൽകും. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിക്ക് തൻ്റെ മാർക്കും താല്പര്യങ്ങളും ഇഷ്ടങ്ങളും തൻ്റെ സാമ്പത്തിക ചുറ്റുപാടും ഒരു പ്രോംപ്റ്റായി (Prompt) ചാറ്റ്ജിപിടിക്കോ മറ്റ് എ.ഐ ടൂളുകൾക്കോ നൽകിയാൽ, ലോകത്തെ ഏറ്റവും മികച്ചതും അവന് അനുയോജ്യവുമായ കരിയർ ഓപ്ഷനുകൾ അത് കൃത്യമായി സ്ക്രീനിൽ കാണിച്ചുതരും. അതും പല ഓപ്ഷനുകളായി, അതിൻ്റെ ഫീസും, പഠിക്കേണ്ട രീതികളും സഹിതം.
അപ്പോൾ പിന്നെ ഒരു കരിയർ ഗൈഡിൻ്റെ ആവശ്യമുണ്ടോ? ഈ യന്ത്രങ്ങൾ കരിയർ കൗൺസിലർമാരെ മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുമോ?
തീർച്ചയായും ഇല്ല!
സത്യം പറയട്ടെ,
മനുഷ്യനായ ഒരു ഗൈഡിൻ്റെ ആവശ്യം മുമ്പത്തേക്കാൾ നൂറിരട്ടി കൂടുതലാണ് ഇന്ന്. കാരണം, ഇന്നത്തെ കാലത്തെ വിദ്യാർത്ഥികൾ നേരിടുന്ന പ്രധാന പ്രശ്നം വിവരങ്ങളുടെ അഭാവമല്ല, മറിച്ച് വിവരങ്ങളുടെ അതിപ്രസരമാണ് (Information Overload). ഈ ഡാറ്റകളുടെ കുത്തൊഴുക്കിൽ നിന്ന് തനിക്ക് അനുയോജ്യമായത് ഏതാണെന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ, അതൊന്ന് ഫിൽറ്റർ ചെയ്യാൻ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല. കൺഫ്യൂഷനാണ് ഇന്നത്തെ കുട്ടികളുടെ പ്രധാന പ്രശ്നം.
അവിടെയാണ് ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ സഹായം ആവശ്യമായി വരുന്നത്. വിവരങ്ങൾ നൽകാൻ ഒരു അൽഗോരിതത്തിന് കഴിഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ ആ അറിവുകളെ വിദ്യാർത്ഥിയുടെ യഥാർത്ഥ അഭിരുചിയോടും, അവൻ്റെ ഉള്ളിലെ സ്വപ്നങ്ങളോടും, അവൻ്റെ സാമ്പത്തിക ചുറ്റുപാടിനോടും, കുടുംബ പശ്ചാത്തലത്തോടും, ഏറ്റവും ഉപരിയായി അവൻ്റെ അന്നത്തെ മാനസികാവസ്ഥയോടും ചേർത്തുവെക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യനേ കഴിയൂ. ഡാറ്റകളെ വികാരങ്ങളുമായി കോർത്തിണക്കാൻ എ.ഐക്ക് ഇന്നുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല, ഭാവിയിൽ അതിന് കഴിയുമോ എന്നതും സംശയമാണ്. ഒരു കുട്ടി പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കാൻ എ.ഐക്ക് കഴിയും, എന്നാൽ അവൻ പറയാതെ വിടുന്ന കാര്യങ്ങൾ, അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം, ശരീരഭാഷയിലെ ആശങ്ക... ഇതൊക്കെ വായിച്ചെടുക്കാൻ പരിശീലനം ലഭിച്ച ഒരു മനുഷ്യനേ കഴിയൂ.
കരിയർ ഗൈഡ്: വെറുമൊരു വഴികാട്ടിയല്ല, ബൂസ്റ്റർ റോക്കട്ടാണ്:
ഒരു കരിയർ ഗൈഡ് വെറുമൊരു വിവരദായകൻ (Information desk) അല്ലാതാവുന്നത് ഇവിടെയാണ്. കാലത്തിനനുസരിച്ച് കുതിക്കാൻ വിദ്യാർത്ഥിക്ക് പ്രേരണ നൽകുന്ന ഒരു 'ബൂസ്റ്റർ റോക്കറ്റായി' അയാൾ മാറുന്നു. എന്താണ് ഒരു ബൂസ്റ്റർ റോക്കറ്റ്? ഒരു വലിയ റോക്കറ്റ് ബഹിരാകാശത്തേക്ക് കുതിക്കുമ്പോൾ, അതിനെ ഭൂഗുരുത്വാകർഷണ വലയത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത് അതിൻ്റെ ഇരുവശങ്ങളിലും ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന അതിശക്തമായ ബൂസ്റ്റർ റോക്കറ്റുകളാണ്. തങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ ഇന്ധനം മുഴുവൻ കത്തിച്ചുതീർത്ത്, ആ പ്രധാന പേടകത്തിന് ആവശ്യത്തിന് വേഗതയും ഊർജ്ജവും നൽകിക്കഴിഞ്ഞാൽ ആ ബൂസ്റ്ററുകൾ തനിയെ അടർന്നുമാറും. പിന്നീട് ആ പേടകം സ്വന്തം പാതയിലൂടെ തനിയെ സഞ്ചരിക്കും.
വളരെ മനോഹരവും സമാനവുമായ ഒരു റോളാണ് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഒരു കരിയർ മെൻ്റർക്ക് ചെയ്യാനുള്ളത്. വിദ്യാർത്ഥികൾ പലപ്പോഴും സംശയങ്ങളുടെയും, അപകർഷതാബോധത്തിൻ്റെയും, സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയിലെ സമ്മർദ്ദങ്ങളുടെയും (Peer pressure) ഭൂഗുരുത്വാകർഷണത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാവും. ചിലപ്പോൾ രക്ഷിതാക്കളുടെ അമിത പ്രതീക്ഷകളാവാം അവരെ താഴോട്ട് വലിക്കുന്നത്. തനിക്ക് എന്തിനെങ്കിലും കഴിവുണ്ടോ എന്ന് സ്വയം സംശയിക്കുന്നവരാണ് ഭൂരിഭാഗം കൗമാരക്കാരും.
അവിടെ അവർക്ക് സ്വന്തം കഴിവുകളെ തിരിച്ചറിയാനും, ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കുതിക്കാനുമുള്ള വലിയ ഊർജ്ജം നൽക എന്നതാണ് ഗൈഡിൻ്റെ ജോലി. യന്ത്രങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും സാധിക്കാത്ത മാനുഷിക മൂല്യങ്ങൾ പകർന്നു നൽക എന്നതാണ് ഈ ബൂസ്റ്റർ റോക്കറ്റിൻ്റെ ഇന്ധനം. നമുക്കൊരു ഉദാഹരണം നോക്കാം. ഒരു വിദ്യാർത്ഥി പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെട്ട്, ഇനി എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ, ലോകം അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതി പകച്ചുനിൽക്കുന്നു. ആ നിമിഷത്തിൽ അവൻ്റെ തോളിൽ ഒരു കൈവെച്ച്, അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി "നിനക്കിത് കഴിയും, ഒരു തോൽവി എല്ലാറ്റിൻ്റെയും അവസാനമല്ല, നിൻ്റെ വഴി ഇതല്ല മറ്റൊന്നാണ്, നമുക്ക് ഒന്നു കൂടി പുതിയതായി ശ്രമിച്ചു നോക്കാം" എന്ന് കരുതലോടെ പറയാൻ ലോകത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച സൂപ്പർ കമ്പ്യൂട്ടറിനും കഴിയില്ല. ആ സ്പർശത്തിന്, ആ ആശ്വാസവാക്കുകൾക്ക് ഒരു എ.ഐക്കും പകരമാവാനാവില്ല. ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ സാന്ത്വനം മനുഷ്യന് മാത്രമേ നൽകാനാവൂ.
ഒരു ചെറിയ ഉദാഹരണം: അലൻ്റെയും അവൻ്റെ മെൻ്ററുടെയും കഥ:
ഈ വിഷയം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകാൻ നമുക്കൊരു കഥ നോക്കാം, എന്നാൽ ഇത് ഇന്ന് പല വീടുകളിലും നടക്കുന്ന യഥാർത്ഥ സംഭവമാണ്. അലൻ പ്ലസ് ടു സയൻസ് വിദ്യാർത്ഥിയാണ്. അവന് ചെറുപ്പത്തിലേ കോഡിങ് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്. ഒരു മികച്ച സോഫ്റ്റ്‌വെയർ എഞ്ചിനീയർ ആകണം എന്നതായിരുന്നു അവൻ്റെ സ്വപ്നം. എന്നാൽ അടുത്തിടെ 'ഡെവിൻ' (Devin) പോലെയുള്ള എ.ഐ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ എഞ്ചിനീയർമാരുടെ വാർത്തകൾ അവൻ കാണുന്നു. മനുഷ്യർ ദിവസങ്ങൾ എടുത്ത് എഴുതുന്ന കോഡുകൾ ഈ എ.ഐ നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് എഴുതുന്നു, തെറ്റുകൾ തിരുത്തുന്നു. ഇത് കണ്ട അലൻ ആകെ നിരാശനായി. "ഇനി ഞാൻ എന്തിനാണ് കോഡിങ് പഠിക്കുന്നത്? നാല് വർഷം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ പഠിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ എൻ്റെ ജോലി ഈ എ.ഐ ചെയ്യില്ലേ?" ഇതായിരുന്നു അവൻ്റെ ചോദ്യം. അവൻ പഠനം തന്നെ ഉഴപ്പാൻ തുടങ്ങി.
അവനെ ഒരു എ.ഐ കൗൺസിലിംഗ് ചാറ്റ്ബോട്ടിന് മുന്നിലിരുത്തിയാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?
അത് കോഡിങ്ങിന് പകരം മറ്റ് കോഴ്സുകളുടെ ഒരു നീണ്ട ലിസ്റ്റ് കൊടുക്കും.
പക്ഷേ അലൻ്റെ പ്രശ്നം അതായിരുന്നില്ല.
ഇവിടെയാണ് ഒരു യഥാർത്ഥ മെൻ്ററുടെ ഇടപെടൽ നടക്കുന്നത്. ആ മെൻ്റർ അലനോട് സംസാരിച്ചു.
എ.ഐക്ക് കോഡ് ചെയ്യാൻ അറിയാമെങ്കിലും, എന്ത് കോഡ് ചെയ്യണം, എന്തിന് കോഡ് ചെയ്യണം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് മനുഷ്യനാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുത്തു. എ.ഐ എന്നത് ഒരു ടൂൾ ആണെന്നും, കോഡിങ് പഠിക്കുന്നതിനൊപ്പം സിസ്റ്റം ഡിസൈൻ, ക്രിയേറ്റീവ് പ്രോബ്ലം സോൾവിങ് എന്നിവ കൂടി പഠിച്ചാൽ അലന് എ.ഐയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു പ്രൊജക്റ്റ് മാനേജർ ആകാമെന്ന് മെൻ്റർ കാണിച്ചുകൊടുത്തു. അവൻ്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആത്മവിശ്വാസം തിരിച്ചുകിട്ടി. ഇതൊരിക്കലും ഒരു യന്ത്രത്തിന് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കാര്യമല്ല.
ഇമോഷണൽ ഇൻ്റലിജൻസ്: യന്ത്രങ്ങളെ തോൽപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ്റെ ആയുധം:
നിർമ്മിത ബുദ്ധിക്ക് (Artificial Intelligence) ഇല്ലാത്തതും, എന്നാൽ മനുഷ്യന് ജന്മനാ ഉള്ളതുമായ ആ വലിയ കഴിവാണ് വൈകാരിക ബുദ്ധി അഥവാ ഇമോഷണൽ ഇൻ്റലിജൻസ് (Emotional Intelligence). എ.ഐ കാലത്തെ അതിജീവിക്കാൻ കുട്ടികളെ പ്രാപ്തരാക്കേണ്ടത് യന്ത്രങ്ങളെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ കണക്കുകൂട്ടാനോ, പീരിയോഡിക് ടേബിൾ മുഴുവൻ കാണാപാഠം പഠിക്കാനോ അല്ല. കാരണം അക്കാര്യത്തിൽ നാം എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാലും ഒരു ചെറിയ സ്മാർട്ട്ഫോണിനെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവർ നമ്മെക്കാൾ വേഗത്തിൽ ചിന്തിക്കും, മടുപ്പില്ലാതെ ജോലി ചെയ്യും, അനന്തമായ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മിച്ചുവെക്കും.
മറിച്ച്, നാം കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് യന്ത്രങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലും സാധിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളാണ്. എന്തൊക്കെയാണവ?
സർഗ്ഗാത്മകത (Creativity): പുതിയ ആശയങ്ങൾ കണ്ടെത്താനുള്ള കഴിവ്. നിലവിലുള്ള ഡാറ്റ വെച്ച് കോപ്പി അടിക്കാൻ എ.ഐക്ക് കഴിയും, എന്നാൽ തികച്ചും പുതിയതൊന്ന് സൃഷ്ടിക്കാൻ മനുഷ്യൻ്റെ വട്ടുകൾ (Crazy ideas) കൂടിയേ തീരൂ.
സഹാനുഭൂതി (Empathy): മറ്റൊരാളുടെ വിഷമം തൻ്റേത് പോലെ കണ്ട് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവ്.
വിമർശനാത്മക ചിന്ത (Critical Thinking): ഒരു കാര്യം ശരിയോ തെറ്റോ എന്ന് സ്വയം ചിന്തിച്ച് വിശകലനം ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ്.
സങ്കീർണ്ണമായ പ്രശ്നപരിഹാര ശേഷി (Complex Problem Solving): മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ പലതും ലോജിക് വെച്ച് മാത്രം തീർക്കാൻ കഴിയില്ല, അവിടെ വൈകാരികമായ ഇടപെടൽ വേണം.
ആശയവിനിമയ പാടവം (Communication Skills) & കൂട്ടായ്മ (Teamwork): മറ്റുള്ളവരുമായി ചേർന്ന്, അവരെ മനസ്സിലാക്കി ജോലി ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ്.
ഒരു ഉദാഹരണം നോക്കാം:
ഒരു മികച്ച കമ്പ്യൂട്ടർ കോഡ് എഴുതാൻ ഭാവിയിൽ എ.ഐക്ക് നിഷ്പ്രയാസം കഴിയും, എന്നാൽ ആ കോഡ് ഉപയോഗിച്ച് സമൂഹത്തിലെ ഒരു പാവപ്പെട്ട കർഷകൻ്റെ പ്രശ്നം എങ്ങനെ പരിഹരിക്കാം എന്ന് ചിന്തിക്കാൻ മനുഷ്യനേ കഴിയൂ. മെഡിക്കൽ സയൻസിൽ, ആയിരക്കണക്കിന് എക്സ്-റേകളും എം.ആർ.ഐ സ്കാൻ റിപ്പോർട്ടുകളും സെക്കൻ്റുകൾക്കുള്ളിൽ പരിശോധിച്ച് കൃത്യമായി രോഗനിർണ്ണയം നടത്താൻ എ.ഐക്ക് കഴിയും. എന്നാൽ, ക്യാൻസർ പോലൊരു വലിയ രോഗവിവരം അറിഞ്ഞ് മാനസികമായി തകർന്ന്, ഭയന്നിരിക്കുന്ന ഒരു രോഗിയുടെ കൈപിടിച്ച്, അയാളുടെ കുടുംബത്തിന് ആശ്വാസവാക്കുകൾ നൽകി, ചികിത്സയുടെ വലിയ പ്രതീക്ഷകൾ നൽകാൻ ഒരു മനുഷ്യനായ ഡോക്ടർക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ. ഈ മാനുഷികമായ സ്പർശം ആവശ്യമുള്ള മേഖലകളിലേക്കാണ് ഇനി കുട്ടികൾ തിരിയേണ്ടത്.
അവരെ നയിക്കേണ്ടതും ആ ദിശയിലേക്കാണ്.
രക്ഷിതാക്കൾ അറിയാൻ: മാർക്കുകളല്ല, മനുഷ്യത്വമാണ് വലുത്:
ഈ വലിയ മാറ്റത്തിൽ കുട്ടികൾക്ക് മാത്രം പോരാ, അവരെ നയിക്കുന്ന രക്ഷിതാക്കളും ഈ എ.ഐ കാലത്ത് അടിമുടി മാറേണ്ടതുണ്ട്. തൻ്റെ കുട്ടി എൻജിനീയറോ ഡോക്ടറോ മാത്രമേ ആകാവൂ എന്ന പരമ്പരാഗത വാശി ഇനിയെങ്കിലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ അവർ തയ്യാറാകണം. എ.ഐയുടെ വരവോടെ ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് ഐ.ടി, ലോജിസ്റ്റിക്സ്, ഡാറ്റാ എൻട്രി, അക്കൗണ്ടിംഗ് തുടങ്ങിയ പരമ്പരാഗത മേഖലകളിലാണ്.
പകരം, പുതിയ ലോകത്ത് എ.ഐ എത്തിക്സ് (AI Ethics), പ്രോംപ്റ്റ് എഞ്ചിനീയറിംഗ് (Prompt Engineering), ഹ്യൂമൻ-മെഷീൻ ഇൻ്ററാക്ഷൻ (Human-Machine Interaction), മെൻ്റൽ ഹെൽത്ത് കൗൺസിലിംഗ്, എൻവയോൺമെൻ്റൽ സയൻസ്, സൈബർ സെക്യൂരിറ്റി, പേഴ്സണൽ കെയർ തുടങ്ങിയ പുത്തൻ മേഖലകളിൽ വലിയ അവസരങ്ങളാണ് വരാൻ പോകുന്നത്. തങ്ങളുടെ കുട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ താല്പര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് അവരെ പറക്കാൻ അനുവദിക്കുക എന്നതാണ് രക്ഷിതാക്കൾക്ക് ചെയ്യാനുള്ളത്. എൻട്രൻസ് കോച്ചിംഗ് സെൻ്ററുകളിലേക്ക് അവരെ തള്ളിയിടുന്നതിന് പകരം, പ്രകൃതിയെ അറിയാനും, മനുഷ്യരുമായി ഇടപെടാനും, കലകൾ ആസ്വദിക്കാനും അവർക്ക് അവസരം നൽകണം. ഇവിടെയും കരിയർ ഗൈഡുകൾക്ക് രക്ഷിതാക്കളെ ബോധവൽക്കരിക്കുക എന്ന അതിപ്രധാനമായ ദൗത്യമുണ്ട്.
സ്വയം അറിഞ്ഞ വഴികാട്ടി: മെൻ്റർമാരുടെ അപ്ഡേഷൻ:
സ്വന്തത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു കരിയർ ഗൈഡിന് മാത്രമേ വിദ്യാർത്ഥിയെയും രക്ഷിതാവിനെയും ഇത്തരത്തിൽ ആഴത്തിൽ ഗൈഡ് ചെയ്യാൻ കഴിയൂ. തൻ്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ഭയങ്ങളെയും കാണാൻ കഴിയണമെങ്കിൽ, ഗൈഡ് ആദ്യം തൻ്റെ തന്നെ പരിമിതികളെയും കഴിവുകളെയും തിരിച്ചറിയണം. മാറ്റങ്ങളെ ഭയക്കുന്ന, പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ മടിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് മാറ്റങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കുട്ടികളെ പ്രാപ്തരാക്കാനാവുക?
എ.ഐയെ ഒരു ശത്രുവായി കാണാതെ, അതിനെ തൻ്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ കൂടുതൽ മിനുസപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു ആയുധമായി (Tool) മാറ്റാൻ മെൻ്റർമാർ പഠിക്കണം. പുതിയ കാലത്തെ സാങ്കേതികവിദ്യകളെക്കുറിച്ച് അവർ ബോധവാന്മാരായിരിക്കണം. മികച്ച രീതിയിൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ എ.ഐയെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രോംപ്റ്റ് എഞ്ചിനീയറിങ്ങും, കുട്ടികളുടെ അഭിരുചി പരീക്ഷകളുടെ (Aptitude test) ഫലങ്ങൾ കൃത്യമായി വിശകലനം ചെയ്യാനുള്ള ഡാറ്റാ അനലിറ്റിക്സും മനസ്സിലാക്കി, സ്വന്തം സ്കില്ലുകൾ നിരന്തരം അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യുന്ന ഒരു ഗൈഡിന് മുന്നിൽ ഏത് പ്രതിസന്ധിയും വലിയൊരു സാധ്യതയായി മാറും.
ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ അഭിരുചികൾ അനലൈസ് ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾക്ക് എ.ഐ ടൂളുകൾ ഉപയോഗിക്കാം, അത് നിങ്ങളുടെ സമയം ലാഭിക്കും. എന്നാൽ അതിൻ്റെ ഫലം വിദ്യാർത്ഥിക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കുമ്പോൾ തൻ്റേതായ സ്നേഹവും കരുതലും മുൻകാല അനുഭവങ്ങളും ഉപദേശങ്ങളും ചേർക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഗൈഡൻസ് പൂർണ്ണമാകുന്നത്. നാം മാറുമ്പോഴാണ് നമ്മളിലൂടെ സമൂഹവും കുട്ടികളും മാറുന്നത്. പഴയ സിലബസും വെച്ച് പുതിയ കാലത്തെ നേരിടാനാവില്ല എന്ന് ഗൈഡുകൾ തിരിച്ചറിയണം.
അതിജീവനത്തിൻ്റെ മന്ത്രം: നിരന്തര പഠനവും പൊരുത്തപ്പെടലും (Adaptability):
ആ പത്താം ക്ലാസുകാരൻ്റെ ചോദ്യത്തിലേക്ക് തന്നെ നമുക്ക് അവസാനമായി തിരിച്ചുവരാം.
എന്താണ് അവന് ഞാൻ നൽകിയ മറുപടി?
അവനോട്, അവനെപ്പോലുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് കുട്ടികളോട്, നമുക്ക് നൽകാനുള്ള ഉത്തരം ഇതാണ്
എ.ഐ ഒരിക്കലും മനുഷ്യനെ കീഴടക്കാൻ പോകുന്നില്ല. മനുഷ്യൻ്റെ അതിരില്ലാത്ത സർഗ്ഗാത്മകതയെയും ആഴത്തിലുള്ള വൈകാരികതയെയും പൂർണ്ണമായി പകർപ്പെടുത്താൻ ഒരു അൽഗോരിതത്തിനും ഇന്നുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല, ഇനിയൊട്ട് കഴിയുകയുമില്ല.
പക്ഷേ, ചരിത്രവും പുതിയ കാലവും നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വലിയ യാഥാർത്ഥ്യമുണ്ട്. വളരെ ശ്രദ്ധിച്ച് മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒന്നാണത്. 'എ.ഐ ഒരിക്കലും ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ ജോലി തട്ടിയെടുക്കില്ല, എന്നാൽ എ.ഐ ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ, എ.ഐ ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയാത്ത മറ്റൊരു മനുഷ്യൻ്റെ ജോലി തീർച്ചയായും തട്ടിയെടുക്കും'.
അതുകൊണ്ട് വേണ്ടത് ഭയമല്ല, ഒളിച്ചോട്ടവുമല്ല. പുതിയതിനെ പഠിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയാണ് (Willingness to learn). സാങ്കേതികവിദ്യയെ അതിൻ്റെ പൂർണ്ണതയിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിക്കുക. പുതിയ കാലത്തിന് ആവശ്യമുള്ള സ്കില്ലുകൾ പഠിച്ചെടുത്ത് (Upskilling & Reskilling), തൻ്റേതായ അഭിരുചികളെ നിരന്തരം രാകിമിനുക്കിയെടുത്താൽ ഈ എ.ഐ കാലം ഒരു ഭീഷണിയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയതും മികച്ചതുമായ അവസരമാണ്.
എ.ഐ എന്നത് നിങ്ങൾക്ക് എതിരായ ഒരു വില്ലനല്ല, മറിച്ച് നിങ്ങളുടെ ഒരു മികച്ച അസിസ്റ്റൻ്റാണ്. നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വലിയ ഡാറ്റകൾ തരംതിരിക്കാനും, മെയിലുകൾ അയക്കാനും, സങ്കീർണ്ണമായ വിഷയങ്ങൾ വളരെ ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കിത്തരാനും കഴിയുന്ന വളരെ വിശ്വസ്തനായ ഒരു ഡിജിറ്റൽ സുഹൃത്ത്. ആ സുഹൃത്തിനെ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്. ആ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിങ്ങളിരിക്കുന്ന കാലത്തോളം ഒന്നിനെയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല. സ്റ്റിയറിംഗ് നമ്മുടെ കയ്യിൽ തന്നെയായിരിക്കണം.
ഒപ്പം, മനുഷ്യത്വത്തെയും മാനുഷിക ബന്ധങ്ങളെയും മുറുകെ പിടിക്കുക. കാരണം ലോകം എത്ര ഡിജിറ്റലായാലും, മനുഷ്യൻ്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ വൈകാരിക ആവശ്യങ്ങൾക്ക്, സ്നേഹത്തിന്, കൂട്ടിന് ഒരു മാറ്റവും സംഭവിക്കില്ല.
അറിവും അലിവും ചേരുന്ന പുതിയ ലോകം:
ഈയൊരു വലിയ തിരിച്ചറിവിലേക്ക് കുട്ടികളെ കൈപിടിച്ചു നടത്തുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ ഗൈഡുകൾ. വിവരങ്ങൾ മാത്രം നൽകുന്ന വെറുമൊരു സെർച്ച് എഞ്ചിനുകൾക്കും ചാറ്റ്ബോട്ടുകൾക്കും ഒരുപാട് മുകളിലാണ് അവരുടെ സ്ഥാനം. കാരണം ഒരു ഗൈഡ് നൽകുന്നത് വെറും വാക്കുകളല്ല, ജീവിതാനുഭവങ്ങളാണ്; ചേർത്തുപിടിക്കലാണ്; പകച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ നൽകുന്ന വലിയ ആത്മവിശ്വാസമാണ്.
വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് മുന്നിൽ ശരിയായ ദിശ കാണിക്കുന്ന വഴികാട്ടിയായും, അവർ പരാജയങ്ങളിൽ വീഴുമ്പോൾ ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന താങ്ങായും, അവർ സ്വന്തം ചിറകുകളിൽ പറക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അതിരുകളില്ലാത്ത ആകാശത്തേക്ക് കുതിക്കാൻ ഊർജ്ജം നൽകുന്ന ബൂസ്റ്റർ റോക്കറ്റായും ഈ സമൂഹത്തിന്, നമുക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും മാറാം. സ്വന്തം സ്വത്വത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വലിയ മാറ്റങ്ങളെ ഉൾക്കൊണ്ട്, അറിവും (Knowledge) അലിവും (Empathy) ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു വലിയ കൂട്ടമായി ഗൈഡിങ് പ്രവർത്തകരും സമൂഹവും മാറുമ്പോൾ, അവിടെ ആ പത്താം ക്ലാസുകാരൻ്റെ മാത്രമല്ല, വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു തലമുറയുടെ മുഴുവൻ ഭയവും വലിയ ആത്മവിശ്വാസത്തിന് വഴിമാറും.
കാരണം, നാളെ എത്ര വലിയ സൂപ്പർ ഇൻ്റലിജൻസ് വന്നാലും, മനുഷ്യൻ എത്ര വലിയ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ജനറൽ ഇൻ്റലിജൻസ് (AGI) വികസിപ്പിച്ചാലും, സ്നേഹവും അലിവും നിറഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യസ്പർശത്തിന് പകരം വെക്കാൻ ഈ ഭൂമുഖത്ത് മറ്റൊന്നിനുമാവില്ല. അതാണ് മനുഷ്യൻ്റെ എക്കാലത്തെയും കരുത്ത്, അത് തന്നെയാണ് നമ്മുടെ വരുംകാല അതിജീവനവും.
Article By: Mujeebulla K.M
CIGI Career Team