Blogs

ഒരു കരിയർ കൗൺസിലിങ് മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ ദിവസവും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു രംഗമാണിത്.

ഒരു വശത്ത് സ്വന്തം ജീവിതം എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വലിയ ഗ്രാഹ്യമില്ലാത്ത, എന്നാൽ മാതാപിതാക്കളുടെ പ്രതീക്ഷകളുടെ ഭാരം ചുമലിലേറ്റിയ കൗമാരക്കാരൻ. മറുവശത്ത്, ‘ഇന്ന കോഴ്സ് പഠിച്ചാൽ അടുത്ത നാല് വർഷത്തിനുള്ളിൽ ലക്ഷങ്ങൾ ശമ്പളം കിട്ടും’ എന്ന പരസ്യവാചകങ്ങളോ അടുത്ത വീട്ടിലെ അമ്മാവന്റെ മകന്റെ വിജയഗാഥയോ കണ്ട് കോരിത്തരിച്ച്, എടുത്ത തീരുമാനത്തിന് ഒരു കൗൺസിലറുടെ ‘റബ്ബർ സ്റ്റാമ്പ്’ അംഗീകാരം മാത്രം തേടിയെത്തിയ രക്ഷിതാവ്.

"സാറേ, ഞങ്ങളൊരു തീരുമാനം എടുത്തിട്ടുണ്ട്. അത് ശരിയാണോ എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞാൽ മതി..."

ഈ ഒരൊറ്റ വാചകത്തിലുണ്ട് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന്റെ കരിയർ കാഴ്ചപ്പാടുകളുടെ മുഴുവൻ ചുരുക്കരൂപവും. ഇവിടെ കരിയർ എന്നത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആത്മാവിഷ്കാരമല്ല; മറിച്ച്, റെഡിമെയ്ഡ് വസ്ത്രക്കടയിൽ ചെന്ന് അളവ് നോക്കാതെ, കണ്ണിൽക്കണ്ട വിലകൂടിയ കുപ്പായം വാങ്ങി കുഞ്ഞിന്റെ മേലേക്ക് ബലമായി കയറ്റിവെക്കുന്ന ഒരു സാമ്പത്തിക ഇടപാട് മാത്രമാണ്.

എന്താണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു കരിയർ ഗൈഡൻസ്?

നാല് ചോയ്സുകൾ നൽകി അതിലൊന്ന് ടിക്ക് ചെയ്യാൻ പറയുന്ന ഒരു ഒബ്ജക്റ്റീവ് പരീക്ഷയാണോ അത്? അതോ, ഒരു മനുഷ്യന്റെ അകംപൊരുളുകളെ തൊട്ടറിഞ്ഞ്, അവന്റെ നൈസർഗ്ഗിക ശേഷികളെ പുറത്തെടുത്ത്, ഭാവിയിലെ കൊടുങ്കാറ്റുകളെ അതിജീവിക്കാൻ പാകത്തിൽ അവന്റെ ചിറകുകളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന കലയോ?

നമുക്ക് വളരെ തുറന്ന മനസ്സോടെ, വിഷയത്തിൻ്റെ ആഴത്തിലേക്ക് ഒന്ന് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാം.

റബ്ബർ സ്റ്റാമ്പ് ചോദിച്ചു വരുന്നവർ:

കരിയർ ഗൈഡൻസിനെ സമീപിക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷം ആളുകളുടെയും വലിയൊരു പ്രശ്നമുണ്ട്. അവർക്ക് വഴികാട്ടിയെ ആവശ്യമില്ല, മറിച്ച് അവരുടെ തീരുമാനത്തിന് ഒരു ‘വെരിഫിക്കേഷൻ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്’ നൽകുന്ന ഒരു അറ്റസ്റ്റേഷൻ ഓഫീസറെയാണ് ആവശ്യം.

വീട്ടിലിരുന്ന് അച്ഛനും അമ്മയും കൂടി ഒരു തീരുമാനം അങ്ങോട്ട് ഉറപ്പിക്കും: "മോൻ കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ് പഠിച്ച് വിദേശത്ത് പോകും." അല്ലെങ്കിൽ "മോൾ നീറ്റ് എഴുതി അടുത്ത വർഷം മെഡിക്കലിന് ചേരും." കുട്ടിക്ക് ഇതിൽ വല്ല താത്പര്യവുമുണ്ടോ, അവന് രക്തം കാണുമ്പോൾ തലകറങ്ങുമോ, കോഡിങ്ങിന്റെ ലോജിക് കാണുമ്പോൾ വട്ടാവുമോ എന്നൊന്നും ആരും ചിന്തിക്കാറില്ല. അവർ നേരെ ഒരു കൺസൾട്ടന്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ലുന്നു.

അവിടെ വെച്ച് കൗൺസിലർ വളരെ മര്യാദയോടെ ചോദിക്കുകയാണ്: "മകന് ഇതിൽ താത്പര്യമുണ്ടോ? അവന്റെ അഭിരുചികൾ നമ്മൾ ശാസ്ത്രീയമായി പരിശോധിച്ചോ? അടുത്ത പത്തു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ് നിർമിതബുദ്ധി (AI) ഈ തൊഴിൽമേഖലയെ എങ്ങനെ മാറ്റിമറിക്കും എന്ന് ചിന്തിച്ചോ?"

ഉടൻ വരും രക്ഷിതാവിന്റെ മറുപടി: "സാറേ, ഞങ്ങളിവിടെ വലിയ ഫിലോസഫിയും പ്രഭാഷണവും കേൾക്കാൻ വന്നതല്ല. ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ച് കഴിഞ്ഞു. ഇത് ശരിയാണോ എന്ന് മാത്രം നിങ്ങൾ പറയുക. എന്നിട്ട് അഡ്മിഷൻ കിട്ടാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയുക!"

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും പവിത്രമായ ജീവിതവഴിയെ എത്ര നിസ്സാരമായാണ് ഇവിടെ റദ്ദുചെയ്യുന്നത്! കൗൺസിലർ ഒരു ജോത്സ്യനല്ല, കവടി നിരത്തി "ഈ കുട്ടിക്ക് ചൊവ്വയും വ്യാഴവും പ്രിഫെക്റ്റാണ്, എൻജിനീയറിങ് കണ്ണടച്ച് എടുത്തോളൂ" എന്ന് പറയാൻ. അല്ലെങ്കിൽ കോടതിയിലെ ജഡ്ജിയല്ല, "നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്, ഉത്തരവായി" എന്ന് വിധി എഴുതാൻ.

സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കാൻ പേടിക്കുന്നവരാണ് തങ്ങളുടെ തെറ്റായ തീരുമാനത്തിന് മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ ഉത്തരവാദിത്തം കെട്ടിവെക്കാൻ നോക്കുന്നത്. നാളെ കുട്ടി പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ, ഡിപ്രഷനിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ പറയാമല്ലോ: "അന്ന് ആ കൗൺസിലർ പറഞ്ഞിട്ടാണ് ഞങ്ങൾ ആ കോഴ്സ് എടുത്തത്!" എന്ന്. ആ രക്ഷപ്പെടൽ തന്ത്രത്തിന് കൂട്ടുനിൽക്കാത്തവരെ അവർക്ക് പുച്ഛമാണ്.

കരിയർ എന്നാൽ ഒബ്ജക്റ്റീവ് ചോദ്യമല്ല:

നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായം കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഒരു ശരിയുത്തരം മാത്രമുണ്ടെന്നാണ്. നാല് ഓപ്ഷനുകളിൽ ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുത്താൽ മാർക്കായി. ഇതേ മനോഭാവമാണ് നമ്മൾ കരിയറിലേക്കും കൊണ്ടുവരുന്നത്.

• ഓപ്ഷൻ A: ഡോക്ടർ
• ഓപ്ഷൻ B: എൻജിനീയർ
• ഓപ്ഷൻ C: ചാർട്ടേഡ് അക്കൗണ്ടന്റ്
• ഓപ്ഷൻ D: സിവിൽ സർവീസ്

ഈ നാല് തുരുത്തുകൾക്കപ്പുറം ഒരു ലോകമുണ്ട് എന്ന് നമ്മൾ ചിന്തിക്കാറില്ല. ആരെങ്കിലും ഇതിൽ പെടാത്ത ഒരു വഴി തിരഞ്ഞെടുത്താൽ സമൂഹം ചോദിക്കും, "അയ്യോ, അതിനൊക്കെ വല്ല സ്കോപ്പുമുണ്ടോ?"

സത്യത്തിൽ, കരിയർ എന്നത് ഒരു ഒബ്ജക്റ്റീവ് ചോദ്യമല്ല. അതൊരു വലിയ ‘ഡിസ്ക്രിപ്റ്റീവ് എസ്സേ’ ആണ്. അതിൽ വെട്ടലുകളും തിരുത്തലുകളും ഉണ്ടാകും. പുതിയ പാരഗ്രാഫുകൾ വരും. ചിലപ്പോൾ മുഴുവനായി മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ് ആദ്യം മുതൽ എഴുതേണ്ടി വരും. ഒരാൾക്ക് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ വഴി മറ്റൊരാൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തമായിരിക്കാം.

നാല് ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകുന്നതുപോലെ എളുപ്പമല്ല ഒരു മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാക്കൽ. അവന്റെ ബുദ്ധിശക്തി മാത്രമല്ല അവിടെ ഘടകം. അവന്റെ വികാരങ്ങൾ, പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാനുള്ള അവന്റെ ശേഷി, ആളുകളോട് സംസാരിക്കാനുള്ള കഴിവ്, ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് ജോലി ചെയ്യാനുള്ള ക്ഷമ, സാമ്പത്തിക അതിരുകൾ, കുടുംബത്തിന്റെ സവിശേഷമായ പശ്ചാത്തലം—ഇവയെല്ലാം ചേരുമ്പോഴാണ് കരിയർ എന്ന വലിയ ചിത്രം പൂർത്തിയാകുന്നത്. അതിന് വെള്ളം ചേർത്ത്, വെറുമൊരു മൾട്ടിപ്പിൾ ചോയ്സ് ചോദ്യമാക്കി മാറ്റുന്നത് കുട്ടിയോട് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരതയാണ്.

അഭിരുചിയും ജനിതക നൈപുണികളും: അകംപൊരുളുകൾ അറിയുക:

ഒരു മീനിന്റെ കഴിവിനെ അളക്കേണ്ടത് അത് മരം കയറുന്ന വേഗത നോക്കിയല്ല എന്ന് ഐൻസ്റ്റീൻ പറഞ്ഞതായി ഒരു വാക്യമുണ്ട്. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ മാതാപിതാക്കൾ ചെയ്യുന്നത് കൃത്യമായി അതാണ്. മീനിനോടും മുയലിനോടും ആനയോടും ഒരേപോലെ ഓടാനും ഒരേ മരത്തിൽ കയറാനും ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

ഓരോ മനുഷ്യനും ജനിച്ചുവീഴുന്നത് ചില പ്രത്യേക ജനിതക നൈപുണികളോടെയാണ് (Innate / Genetic Predispositions).

1. ലോജിക്കൽ-മാത്തമാറ്റിക്കൽ ബുദ്ധി: ചില കുട്ടികൾക്ക് അക്കങ്ങളും യുക്തിയും വളരെ എളുപ്പമാണ്. അവർ കണക്കിലെ സങ്കീർണ്ണതകളെ ഒരു കളിയായി കാണുന്നു.

2. ലിംഗ്വിസ്റ്റിക് ബുദ്ധി: മറ്റു ചിലർക്ക് ഭാഷയും വാക്കുകളും വശ്യമായി വഴങ്ങും. അവർ സംസാരിച്ചാൽ കേട്ടിരിക്കാൻ തോന്നും, എഴുതിയാൽ കവിതയാകും.

3. സ്പേഷ്യൽ ബുദ്ധി: ചിലർക്ക് ചിത്രങ്ങൾ, രൂപങ്ങൾ, സ്പേസ് എന്നിവ കൃത്യമായി കാണാനും വിഭാവനം ചെയ്യാനും സാധിക്കും. ഡിസൈനിങ്, ആർക്കിടെക്ചർ ഒക്കെ ഇത്തരക്കാർക്ക് പെട്ടെന്ന് വഴങ്ങും.

4. ഇന്റർപേഴ്സണൽ & ഇൻട്രാപേഴ്സണൽ: ചിലർ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സ് വായിക്കുന്നതിൽ വിദഗ്ധരായിരിക്കും. മികച്ച സംഘാടകരും ലീഡർമാരുമാകും. ചിലരാകട്ടെ സ്വന്തം ചിന്തകളിൽ മുഴുകി വലിയ ഗവേഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നവരായിരിക്കും.

ഇങ്ങനെയുള്ള അനേകം ബുദ്ധിമണ്ഡലങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും അവഗണിച്ച്, "പത്താം ക്ലാസിൽ 95% മാർക്കുണ്ട്, അതുകൊണ്ട് നീ സയൻസ് എടുക്കണം" എന്ന് പറയുന്നതിലും വലിയ വിഡ്ഢിത്തം വേറെന്തുണ്ട്? മാർക്ക് എന്നത് മനഃപാഠം പഠിച്ച് ഛർദ്ദിക്കാനുള്ള ഓർമ്മശക്തിയുടെ മാത്രം അളവുകോലായി മാറുന്ന ഇന്നത്തെ കാലത്ത്, അത് വെച്ച് ഒരു കുട്ടിയുടെ ആയുഷ്കാല കരിയർ നിശ്ചയിക്കുന്നത് എന്ത് ശാസ്ത്രീയതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്?

ഒരു കരിയർ കൗൺസിലിങ്ങിൽ നടക്കേണ്ടത് ആഴത്തിലുള്ള സ്വയംകണ്ടെത്തലാണ്. ആപ്റ്റിറ്റ്യൂഡ് ടെസ്റ്റുകൾ, പേഴ്സണാലിറ്റി പ്രൊഫൈലിങ്, സൈക്കോമെട്രിക് ടൂളുകൾ എന്നിവയിലൂടെ കുട്ടിയുടെ അഭിരുചി, ആറ്റിറ്റ്യൂഡ്, താത്പര്യങ്ങൾ, പെരുമാറ്റ ശൈലി എന്നിവ കൃത്യമായി വിശകലനം ചെയ്യപ്പെടണം. അല്ലാതെ കാറ്റിലിളകുന്ന പട്ടം പോലെ അയൽപക്കത്തെ പയ്യൻ പോയ വഴിയേ വിടുകയല്ല വേണ്ടത്.

കുടുംബ സാഹചര്യങ്ങളും മൂല്യങ്ങളും: മണ്ണിൽ ചവിട്ടി നിൽക്കുക:

കരിയർ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്നത് വായുവിൽ നിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ല. അത് കുടുംബം എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ മണ്ണിലാണ് നടപ്പിലാക്കേണ്ടത്.

പലപ്പോഴും കുട്ടികൾ ചോദിക്കാറുണ്ട്, "സാറേ, എനിക്ക് വിദേശത്ത് പോയി ഒരു അപൂർവ്വ കോഴ്സ് ചെയ്യണം. പക്ഷേ വീട്ടിൽ അതിനുള്ള പണമില്ല. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?" ഇവിടെയാണ് ഫാമിലി വാല്യൂസും സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളും വരുന്നത്.

ഒരു കരിയർ പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ അത് ആ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയെ തകർക്കുന്നതാവരുത്. ലക്ഷങ്ങൾ ലോണെടുത്ത്, വീടും പുരയിടവും പണയം വെച്ച്, തിരിച്ചടക്കാൻ സാധ്യതയില്ലാത്ത ഒരു കോഴ്സിന് കുട്ടിയെ പറഞ്ഞയച്ചിട്ട്, അവസാനം കടക്കെണിയിൽ പെട്ടുപോയ എത്രയോ കുടുംബങ്ങളെ നമ്മൾ കണ്ടിരിക്കുന്നു!

അതുപോലെ തന്നെയാണ് കുടുംബ മൂല്യങ്ങളും. ചില കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാനായിരിക്കും താത്പര്യം. ചിലർക്ക് റിസ്ക് എടുക്കാനുള്ള ശേഷി കുറവായിരിക്കും. സ്വന്തം വീട്ടിലെ സാഹചര്യം എന്താണെന്ന് കുട്ടിയെക്കൂടി ബോധ്യപ്പെടുത്തണം. അവനെ ഒരു പങ്കാളിയാക്കണം. പല വീടുകളിലും സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങൾ കുട്ടികളിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കും. അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്തും കടം വാങ്ങിയെങ്കിലും നടത്തിക്കൊടുക്കുന്നതാണ് സ്നേഹം എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്ന രക്ഷിതാക്കളുണ്ട്. ഇത് ഗുണത്തെക്കാൾ ഏറെ ദോഷമേ ചെയ്യൂ.

യാഥാർത്ഥ്യബോധമുള്ള ഒരു കരിയർ നിർണ്ണയം കുടുംബത്തിന്റെ ബജറ്റും കുട്ടിയുടെ അഭിരുചിയും തമ്മിലുള്ള മനോഹരമായ ഒരു ബാലൻസിങ് ആണ്. അവിടെ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് ചിറക് നൽകുമ്പോൾ തന്നെ കാലുകൾ ഭൂമിയിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്താൻ പഠിപ്പിക്കണം.

ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ കാലം: തൊഴിലുകളുടെ കൂട്ടക്കുരുതി:

നാം ജീവിക്കുന്നത് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റങ്ങളുടെ നടുവിലാണ്. ഇന്നലെ വരെ സുരക്ഷിതമെന്ന് കരുതിയ തൊഴിലുകൾ ഇന്ന് ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അടുത്ത അഞ്ചോ പത്തോ വർഷത്തിനുള്ളിൽ ഇന്ന് നമ്മൾ കാണുന്ന പകുതിയിലധികം ജോലികളും യന്ത്രങ്ങളും നിർമിതബുദ്ധിയും (AI) ഏറ്റെടുക്കും.

ഇവിടെയാണ് രക്ഷിതാക്കളുടെ പരമ്പരാഗത ചിന്താഗതി വലിയൊരു കെണിയാകുന്നത്.

ഇപ്പോഴും പലരും കരുതുന്നത് എന്തെങ്കിലും ഒരു കോഡിങ് ലാംഗ്വേജ് പഠിച്ചാൽ ലൈഫ് സെറ്റിലായി എന്നാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് പ്രോഗ്രാമർമാർ ആഴ്ചകളെടുത്ത് ചെയ്തിരുന്ന കോഡിങ് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ചാറ്റ് ജിപിടിയും മറ്റ് എഐ ടൂളുകളും ചെയ്തു തീർക്കുന്നു! മെഡിക്കൽ ഡയഗ്നോസിസിൽ ഡോക്ടർമാരേക്കാൾ കൃത്യതയോടെ സ്കാനിങ് റിപ്പോർട്ടുകൾ വായിക്കാൻ ഇന്ന് അൽഗോരിതങ്ങൾക്ക് സാധിക്കുന്നുണ്ട്. അക്കൗണ്ടിംഗും ഡാറ്റാ എൻട്രിയും ലീഗൽ ഡോക്യുമെന്റേഷനുമെല്ലാം ഓട്ടോമേഷന്റെ പിടിയിലാണ്.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ എന്താണ് ഈ പുതിയ കാലത്ത് നിലനിൽക്കുക?

1. ക്രിട്ടിക്കൽ തിങ്കിങ് (Critical Thinking): എഐ തരുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ ശരിയാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കാനും, സങ്കീർണ്ണമായ പ്രശ്നങ്ങളെ വേർതിരിച്ച് കണ്ട് അപഗ്രഥിക്കാനുമുള്ള കഴിവ്.

2. സർഗ്ഗാത്മകത (Creativity): യന്ത്രങ്ങൾക്ക് ഇതുവരെ സാധ്യമാകാത്ത, നിലവിലുള്ള ആശയങ്ങളെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ പുതിയ ഒന്ന് നിർമ്മിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ ഭാവനാശേഷി.

3. വൈകാരിക ബുദ്ധി (Emotional Intelligence): മനുഷ്യന്റെ വേദനകളെ, വികാരങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കി അവരോട് ആശയവിനിമയം നടത്താനുള്ള ശേഷി. ഒരു മെഷീനും ഒരു മനുഷ്യനെ യഥാർത്ഥമായി ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ സാധിക്കില്ല.

4. അഡാപ്റ്റബിലിറ്റി (പൊരുത്തപ്പെടൽ): ഇന്ന് പഠിച്ച കാര്യം നാളെ അപ്രസക്തമായാൽ, അത് പെട്ടെന്ന് ഉപേക്ഷിച്ച് പുതിയ ഒന്ന് പഠിച്ചെടുക്കാനുള്ള മനോഭാവം (Learn, Unlearn, Relearn).

ഒരു കരിയർ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ ഈ ചോദ്യം സ്വയം ചോദിക്കണം: "ഞാൻ ചെയ്യാൻ പോകുന്ന ഈ ജോലി ഒരു അൽഗോരിതത്തിന് എന്നെക്കാൾ വേഗത്തിലും കുറഞ്ഞ ചെലവിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?" ഉത്തരം ‘അതെ’ എന്നാണെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ലക്ഷങ്ങൾ മുടക്കി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ഒരു തൊഴിലില്ലായ്മാ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് മാത്രമാണ്. ആ തിരിച്ചറിവില്ലാതെ, പണ്ടത്തെ ഏതോ ഫോർമുല വെച്ച് കുട്ടിയുടെ കരിയർ തീരുമാനിക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണ്.

‘സ്കോപ്പ്’ എന്ന മിഥ്യാധാരണ:

മലയാളികളുടെ കരിയർ ചർച്ചകളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കേൾക്കുന്ന വാക്കാണ് "സ്കോപ്പ്".

"ബി.കോമിന് സ്കോപ്പുണ്ടോ സാറേ?"

"ബയോമെഡിക്കലിന് സ്കോപ്പുണ്ടോ?"

സത്യത്തിൽ എന്താണ് ഈ സ്കോപ്പ്? ഒരു കോഴ്സിനും സ്വന്തമായി സ്കോപ്പില്ല. സ്കോപ്പ് എന്നത് ആ കോഴ്സ് പഠിക്കുന്ന വ്യക്തിയിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്.

നാട്ടിൽ ആയിരക്കണക്കിന് എൻജിനീയറിങ് ബിരുദധാരികൾ സർട്ടിഫിക്കറ്റും കയ്യിൽ പിടിച്ച് ഡെലിവറി ബോയ് ആയി ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതേസമയം തന്നെ, മറ്റൊരു എൻജിനീയർ പഠിച്ചിറങ്ങിയ ഉടൻ മികച്ച പാക്കേജിൽ ജോലി നേടുന്നുമുണ്ട്. രണ്ടുപേരും പഠിച്ചത് ഒരേ സിലബസാണ്, ഒരുപക്ഷേ ഒരേ കോളേജിൽ നിന്നുമായിരിക്കും. വ്യത്യാസം എവിടെയാണ്?

ഒരു വ്യക്തി സ്വന്തം കഴിവിനെ എത്രത്തോളം രാകിമിനുക്കി എന്നതിലാണ് കാര്യം. വെറുമൊരു ഡിഗ്രി സർട്ടിഫിക്കറ്റിന് ഇന്നത്തെ തൊഴിൽ വിപണിയിൽ ഒരു കടലാസ് കഷണത്തിന്റെ വിലയേയുള്ളൂ. അറിവിനപ്പുറം നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനറിയാം (Skill), എത്രത്തോളം മികച്ച രീതിയിൽ ടീമിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയും (Soft skills), പ്രശ്നങ്ങളെ എങ്ങനെ പരിഹരിക്കും (Problem Solving) എന്നിവയാണ് ഒരുവനെ സ്കോപ്പുള്ളവനാക്കി മാറ്റുന്നത്.

ഏറ്റവും താഴേക്കിടയിലുള്ള ഒരു തൊഴിൽ ചെയ്യുന്ന ആളാണെങ്കിൽ പോലും, അയാൾ അതിൽ അഗ്രഗണ്യനാണെങ്കിൽ, അയാൾക്ക് ആ മേഖലയിൽ അപാരമായ സ്കോപ്പുണ്ടാകും. മറിച്ച്, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഡിമാൻഡുള്ള കോഴ്സ് മൂന്നാം കിടയായി പഠിച്ചിറങ്ങിയാൽ ഒരു പട്ടി പോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് കോഴ്സിന്റെ സ്കോപ്പ് അന്വേഷിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, കുട്ടിയുടെ കഴിവിന്റെ സ്കോപ്പ് അന്വേഷിക്കുകയാണ് ബുദ്ധി.

പാരന്റിങ് ഈഗോയും കുട്ടികളുടെ ബലിയാടുകളും:

പല വീടുകളിലും കരിയർ ചോയ്സ് എന്നത് രക്ഷിതാക്കളുടെ സോഷ്യൽ സ്റ്റാറ്റസിന്റെ പ്രശ്നമാണ്.

കുടുംബ സംഗമങ്ങളിലും വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളിലും ചെന്ന് വലിയ വായിൽ പറയാൻ ഒരു മേൽവിലാസം വേണം: "എന്റെ മോൻ യുകെയിലാണ്", "എന്റെ മോൾ മെഡിസിന് പഠിക്കുകയാണ്." ഇതിലൂടെ രക്ഷിതാക്കൾ സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനത്തെയാണ് തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നത്. തങ്ങൾക്ക് സാധിക്കാതെ പോയ മോഹങ്ങൾ മക്കളിലൂടെ പൂർത്തീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന 'പ്രോക്സി ലിവിങ്' (Proxy Living) എന്നൊരു രോഗം നമ്മുടെ സമൂഹത്തെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അച്ഛന് പണ്ട് ഡോക്ടറാവാൻ മോഹമുണ്ടായിരുന്നു, വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യം കാരണം പറ്റിയില്ല. അതുകൊണ്ട് മകനെ നിർബന്ധിച്ച് നീറ്റ് കോച്ചിങ്ങിന് വിടുന്നു. കുട്ടിക്ക് ഒരുപക്ഷേ വൈൽഡ് ലൈഫ് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയോ ആനിമേഷനോ ആയിരിക്കും ഇഷ്ടം. പക്ഷേ അച്ഛന്റെ വാശിക്ക് മുന്നിൽ അവൻ കീഴടങ്ങുന്നു.

വർഷങ്ങളോളം മുറിയിലിരുന്ന് പഠിച്ച്, ഒടുവിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട് ആ അപ്പന്റെ മോഹം അവൻ സാധിച്ചു കൊടുത്തേക്കാം. പക്ഷേ ആ ആശുപത്രി വരാന്തകളിൽ പിന്നീട് നടന്നുനീങ്ങുന്നത് ഒരു ഡോക്ടറുടെ ശരീരം മാത്രമായിരിക്കും, അവന്റെ മനസ്സ് എന്നേ മരിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ചികിത്സിക്കാൻ വരുന്ന രോഗികളോട് ദേഷ്യപ്പെടുന്ന, സ്വന്തം തൊഴിലിനെ വെറുക്കുന്ന, വിഷാദരോഗത്തിന് അടിമപ്പെട്ട ഒരു പാവം മനുഷ്യനായി അവൻ മാറും.

ഇത് സ്നേഹമല്ല, ചൂഷണമാണ്. സ്നേഹം എന്നത് ഒരു വിത്ത് മുളച്ചുപൊന്തുമ്പോൾ അതിന് ആവശ്യമായ വെളിച്ചവും വെള്ളവും വളവും നൽകലാണ്. അല്ലാതെ ആൽമരത്തിന്റെ വിത്തിൽ നിന്ന് റോസാപ്പൂവ് വിരിയിക്കാൻ ബലപ്രയോഗം നടത്തുന്നതല്ല. കുട്ടികൾ നമ്മുടെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള സ്വത്തുക്കളല്ല. അവർ നമ്മളിലൂടെ ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് വന്ന സ്വതന്ത്രമായ ആത്മാക്കളാണ്. അവർക്ക് പറക്കാൻ അവരുടേതായ ആകാശമുണ്ട്.

വിദേശ പഠനം: പുതിയ കാലത്തെ പ്രവാസി വ്യാമോഹം:

ഇന്ന് കേരളം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ട്രെൻഡാണ് പ്ലസ്ടു കഴിഞ്ഞയുടനെ അല്ലെങ്കിൽ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞയുടനെ നാടുവിടുക എന്നത്. യുകെ, കാനഡ, ഓസ്ട്രേലിയ, ജർമ്മനി, ജോർജിയ... ലിസ്റ്റ് നീളുകയാണ്.

തീർച്ചയായും, മികച്ച സർവ്വകലാശാലകളിൽ പോയി പഠിക്കുന്നതും പുതിയ സംസ്കാരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതും മികച്ച കാര്യമാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് നടക്കുന്നതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഒരു തരം ‘കൂട്ടപ്പലായനം’ മാത്രമാണ്. പഠിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ, ഇവിടെ നിന്നാൽ സ്റ്റാറ്റസ് കുറഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന ഭയവും കൂട്ടുകാർ പോകുന്നതുകണ്ട് കൊതിപ്പിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന മോഹങ്ങളുമാണ് ഇതിന് പിന്നിൽ.

ഇത്തരം വിദ്യാർത്ഥികളെ ലക്ഷ്യമിട്ട് കൂണുപോലെ മുളച്ചുപൊന്തിയ വിദേശ റിക്രൂട്ടിംഗ് ഏജൻസികൾ നിരവധിയാണ്. വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകി, പാർട്ട് ടൈം ജോലി ചെയ്ത് ഫീസ് അടയ്ക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞ് കുട്ടികളെ കൊണ്ടുപോയി തള്ളുന്നത് നിലവാരമില്ലാത്ത ഏതെങ്കിലും സ്ഥാപനങ്ങളിലായിരിക്കും. അവസാനം കൊടും തണുപ്പിൽ, ആഴ്ചയിൽ പരിമിതമായ മണിക്കൂറുകൾ ജോലി കിട്ടാൻ നെട്ടോട്ടമോടി, പഠനവും നടക്കാതെ, എടുത്ത ലോൺ തിരിച്ചടക്കാൻ കഴിയാതെ ഡിപ്രഷനിലായ എത്രയോ ചെറുപ്പക്കാരുടെ വാർത്തകൾ നാം ദിവസവും കേൾക്കുന്നു!

ഇവിടെയും ഗൈഡൻസ് ഇല്ലാതെ പോകുന്നു എന്നതാണ് പ്രശ്നം.

ഏത് രാജ്യം?

ആ രാജ്യത്തെ തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?

പഠിക്കാൻ പോകുന്ന കോഴ്സിന് അവിടെ ലോക്കൽ മാർക്കറ്റിൽ ഡിമാൻഡുണ്ടോ?

പഠനം കഴിഞ്ഞ് പിആർ (Permanent Residency) കിട്ടാനുള്ള മാനദണ്ഡങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്?

സ്വന്തം സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി വെച്ച് ആ റിസ്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുമോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും ഉത്തരമില്ലാതെ വെറും ഒരു ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റും വിസയും കണ്ട് എടുത്തുചാടുന്നത് അന്ധതയാണ്. യഥാർത്ഥ കരിയർ ഗൈഡൻസ് എന്നത് ഈ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ പച്ചയായ ചിത്രം അവരുടെ മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടലാണ്. അത് പലർക്കും കയ്പേറിയതായി തോന്നും. കാരണം സ്വപ്നങ്ങളുടെ കൊട്ടാരത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവർക്ക് സത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചം അടിക്കുമ്പോൾ കണ്ണ് ചിമ്മും.

വഴികാട്ടിയുടെ ധർമ്മം: വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത സത്യസന്ധത:

ഒരു യഥാർത്ഥ കരിയർ മെന്ററുടെ അല്ലെങ്കിൽ കൗൺസിലറുടെ ജോലി എന്താണ്? വരുന്ന കസ്റ്റമറെ സുഖിപ്പിക്കലല്ല അത്. അവർ കൊണ്ടുവരുന്ന തെറ്റായ ചിന്തകളെ തല്ലിയുടയ്ക്കലാണ്.

"നിങ്ങൾ തീരുമാനിച്ച് ഉറപ്പിച്ചാണ് വന്നതെങ്കിൽ, എന്റെ ആവശ്യമില്ല. നിങ്ങൾ ആ വഴിക്കു തന്നെ പോവുക" എന്ന് മുഖത്ത് നോക്കി പറയാൻ ഒരു കൗൺസിലർക്ക് ആർജ്ജവമുണ്ടാകണം. കാരണം, അത് ഒരു കച്ചവടമല്ല, അതൊരു നിയോഗമാണ്. ഒരു കുട്ടിയുടെ മുന്നിലുള്ള മുപ്പതും നാൽപ്പതും വർഷത്തെ ജീവിതത്തെയാണ് ഒരു കൗൺസിലർ സ്പർശിക്കുന്നത്. അവിടെ പണത്തിന് വേണ്ടിയോ, റേറ്റിംഗിന് വേണ്ടിയോ, വരുന്ന ആളുടെ മനസ്സ് നോവിപ്പിക്കാതിരിക്കാനോ വേണ്ടി "നിങ്ങൾ എടുത്ത തീരുമാനം ഗംഭീരമാണ്" എന്ന് തലയാട്ടുന്നത് ആ കുട്ടിയോട് ചെയ്യുന്ന മഹാപാതകമാണ്.

ഒരു നല്ല ഗൈഡ് ഒരു കണ്ണാടിയാണ്. ആ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം സൗന്ദര്യം മാത്രമല്ല കാണുക, മുഖത്തെ പാടുകളും അഴുക്കുകളും കൂടിയാണ്. അത് കാണിച്ചുകൊടുക്കുമ്പോൾ ചിലർക്ക് ദേഷ്യം വരും. "ഞങ്ങൾക്ക് ഈ കണ്ണാടി വേണ്ട" എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ മുഖം തിരിച്ചു പോയേക്കാം. പക്ഷേ ആ സത്യം പറയാതിരിക്കാൻ ആ തൊഴിലിനോട് ആത്മാർത്ഥതയുള്ള ഒരാൾക്കും കഴിയില്ല.

കരിയർ ഗൈഡിങ് എന്നത് ഒരു സംഭാഷണമാണ് (Dialogue). അതൊരു ഡിക്ടേഷൻ അല്ല. അതിൽ ചോദ്യങ്ങളുണ്ടാകും, സംശയങ്ങളുണ്ടാകും, മറുചോദ്യങ്ങളുണ്ടാകും.

• "നീ എന്തിനാണ് ഈ വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്?"
• "ഈ മേഖലയിൽ നീ നേരിടാൻ പോകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി എന്തായിരിക്കും?"
• "നിന്റെ ഈ ആഗ്രഹം നിന്റേത് മാത്രമാണോ അതോ ആരെങ്കിലും നിന്നിൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചതാണോ?"
• "ഈ ജോലിയിലൂടെ നീ എന്താണ് നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്—പണമോ, പ്രശസ്തിയോ, അതോ മനസ്സമാധാനമോ?"

ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കുട്ടി പതറുമ്പോൾ, അവനെ കൈപിടിച്ച് ആ പതർച്ചയിൽ നിന്ന് കരകയറ്റി, സ്വന്തം ചിന്തകളെ തെളിച്ചമുള്ളതാക്കി മാറ്റാൻ സഹായിക്കലാണ് വഴികാട്ടൽ.

ഭാവിയിലേക്കുള്ള ചില പ്രായോഗിക വഴികൾ:

നമ്മുടെ കുട്ടികളെ എങ്ങനെയാണ് ഒരു നല്ല കരിയറിലേക്ക് നയിക്കേണ്ടത്? ഇതിന് ചില കൃത്യമായ ഘട്ടങ്ങളുണ്ട്:

1. എക്സ്പ്ലൊറേഷൻ (അന്വേഷണ ഘട്ടം - ഹൈസ്കൂൾ തലം):

കുട്ടികളെ എല്ലാ മേഖലകളിലേക്കും തുറന്നുവിടുക. പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുക, പലതരം ആളുകളുമായി സംസാരിക്കാൻ അവസരം നൽകുക, കോഡിങ്ങും വരയും പാട്ടും എഴുത്തും സ്പോർട്സുമെല്ലാം അവർ പരീക്ഷിക്കട്ടെ. അവരുടെ കണ്ണ് എവിടെയാണ് തിളങ്ങുന്നത് എന്ന് നിരീക്ഷിക്കുക.

2. അസസ്സ്മെന്റ് (തിരിച്ചറിയൽ ഘട്ടം - പത്താം ക്ലാസ്/പ്ലസ്ടു):

ഒരു ശാസ്ത്രീയ സൈക്കോമെട്രിക് അസസ്സ്മെന്റിലൂടെ കുട്ടിയുടെ ചിന്താരീതി, താത്പര്യങ്ങൾ, അഭിരുചികൾ എന്നിവ കൃത്യമായി കണ്ടെത്തുക. ഒരു പ്രൊഫഷണൽ കരിയർ കൗൺസിലറുമായി തുറന്ന ചർച്ച നടത്തുക. മാതാപിതാക്കളുടെ സാമ്പത്തിക ശേഷിയും പരിമിതികളും കുട്ടിയോട് തുറന്നു സംസാരിക്കുക.

3. സ്കിൽ ഡെവലപ്മെന്റ് (നൈപുണ്യ വികസനം):

ഏത് കോഴ്സ് പഠിച്ചാലും അതിനൊപ്പം ഇന്നത്തെ കാലത്തിന് ആവശ്യമായ ഡിജിറ്റൽ സ്കില്ലുകൾ, കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ സ്കില്ലുകൾ, പ്രോബ്ലം സോൾവിങ് ശേഷികൾ എന്നിവ സ്വായത്തമാക്കാൻ കുട്ടികളെ പ്രേരിപ്പിക്കുക. സർവ്വകലാശാല പാഠ്യപദ്ധതികൾക്കപ്പുറം ഓൺലൈൻ കോഴ്സുകളിലൂടെയും ഇന്റേൺഷിപ്പുകളിലൂടെയും പ്രായോഗിക അറിവ് നേടുക.

4. ഫ്ലെക്സിബിലിറ്റി (മാറ്റങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളൽ):

ജീവിതം ഒരിക്കലും നേർരേഖയിലല്ല സഞ്ചരിക്കുന്നത്. എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റാണെന്ന് തോന്നിയാൽ വഴിമാറി നടക്കാനുള്ള ധൈര്യം കുട്ടികൾക്ക് പകർന്നു നൽകുക. പരാജയപ്പെടുന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനമല്ല, മറിച്ച് വിജയത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലെ ഒരു ചെറിയ വളവ് മാത്രമാണെന്ന് അവരെ പഠിപ്പിക്കുക.

മാറ്റം തുടങ്ങേണ്ടത് നമ്മളിൽ നിന്നാണ്:

നമ്മുടെ നാട് മാറുകയാണ്. ലോകം മാറുകയാണ്. പഴയ അളവുകോലുകൾ വെച്ച് പുതിയ കാലത്തെ അളക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അളവുപാത്രം പൊട്ടിപ്പോകും.

"ഞങ്ങൾ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തിട്ടുണ്ട്, അത് ശരിയാണോ എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞാൽ മതി" എന്ന ധാർഷ്ട്യം മാതാപിതാക്കൾ ഉപേക്ഷിക്കണം. സ്വന്തം മക്കളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് അത്രയധികം ഉത്കണ്ഠയുണ്ടെങ്കിൽ, അവരെ സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയാണ് ആദ്യം വേണ്ടത്. അവരുടെ തോളിൽ തട്ടി പറയണം: "മക്കളേ, നീ എന്താകണം എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിക്കില്ല. പക്ഷേ നീ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വഴിയിൽ ആത്മാർത്ഥതയോടെ മുന്നേറാൻ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും."

അതുപോലെ തന്നെ വിദ്യാർത്ഥികളോടും പറയാനുള്ളത് ഒന്നേയുള്ളൂ: നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഇരിക്കേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്. മറ്റാരെങ്കിലും ആക്സിലറേറ്ററും സ്റ്റിയറിംഗും തിരിക്കുമ്പോൾ പുറകിലിരുന്ന് യാത്ര ചെയ്യുന്നത് എളുപ്പമാണ്, പക്ഷേ വണ്ടി കൊക്കയിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ ചോരയൊഴുകുന്നത് നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നായിരിക്കും. നിങ്ങളുടെ പരിമിതികളെയും സാധ്യതകളെയും സ്വയം തിരിച്ചറിയുക. കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യാൻ തയ്യാറാവുക.

കരിയർ എന്നത് കേവലം മാസാവസാനം അക്കൗണ്ടിൽ വീഴുന്ന ശമ്പളമല്ല. അത് നിങ്ങൾ ദിവസവും ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കാൻ കാണിക്കുന്ന ഉത്സാഹമാണ്. ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ തോന്നുന്ന സംതൃപ്തിയാണ്. ഈ ലോകത്തിന് നിങ്ങൾ നൽകുന്ന സംഭാവനയാണ്. ആ വിശുദ്ധമായ യാത്രയിലേക്ക് വെള്ളം ചേർക്കാതിരിക്കുക. ആരെയും ബോധിപ്പിക്കാനല്ലാതെ, സ്വന്തം ഉള്ളിലെ വെളിച്ചത്തെ പിന്തുടർന്ന് നടക്കുക. അവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ വിജയം ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്.


Article By: Mujeebulla K.M
CIGI Career Team