തോൽക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്തവരുടെ കഥ: പരിമിതികളെ വെല്ലുവിളിച്ച മനുഷ്യർ
എന്താടാ ഒരു സങ്കടം? പത്താം ക്ലാസ്സൊക്കെ അത്യാവശ്യം നല്ല മാർക്കോടെ പാസ്സായതല്ലേ, പിന്നെ എന്താ മുഖത്തൊരു തെളിച്ചമില്ലാത്തത്?
ചായക്കടയിലെ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് മൂഡ് ഓഫായിരിക്കുന്ന അപ്പുമോനെ കണ്ട് അവന്നടുത്ത് പോയി അവനോട് ഞാൻ ഇത് ചോദിച്ചു.
എസ്.എസ്.എൽ.സി റിസൾട്ട് വന്നിട്ട് ദിവസങ്ങളായി.
അവൻ ജയിച്ചു, പക്ഷേ പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര മാർക്ക് ചില വിഷയങ്ങളിൽ കിട്ടിയില്ല. ഒന്നാമത്തെ +1 അലോട്മെൻ്റിൽ ഉദ്ദേശിച്ച സ്കൂളിൽ സീറ്റും കിട്ടിയില്ല, പോരാത്തതിന് അവന്റേതായ ചില സങ്കടങ്ങളും.
"ചേട്ടാ, എനിക്ക് നല്ല സ്കൂളിലെ +2 കോഴ്സുകൾക്കൊക്കെ, എല്ലാരും പോന്ന പോലെ ഇൻ്റഗ്രേറ്റഡ് കോഴ്സിനൊക്കെ ചേരണമെന്നുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ പോളിയിൽ എഞ്ചിനീയറിങ്ങിന്, പക്ഷെ എൻ്റെ വീട്ടിലെ അവസ്ഥ ചേട്ടന് അറിയാമല്ലോ. വലിയ കോച്ചിംഗ് ക്ലാസ്സിൽ പോകാൻ കാശില്ല, എനിക്ക് സ്വന്തമായിട്ടൊരു ലാപ്ടോപ്പ് പോലുമില്ല. പോരാത്തതിന് ചിലർ എന്തൊക്കെയല്ലോ എന്നെ നോക്കി പറയുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തീരെ കഴിവില്ലേ എന്ന് സ്വയം തോന്നിപ്പോവുകയാണ്. എനിക്കാരുമില്ല ചേട്ടാ.."
അവന്റെ ആ പറച്ചിൽ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നത്.
ഞാൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
എടാ, എസ്.എസ്.എൽ.സി (SSLC) പരീക്ഷയിൽ ഉന്നതവിജയം നേടിയ നിനക്കും നിന്റെ കൂട്ടുകാർക്കും ആദ്യം തന്നെ എന്റെ വക വലിയൊരു സല്യൂട്ട് തരുന്നു.
ഈ പത്താം ക്ലാസ്സ് എന്നത് നിങ്ങളുടെ ലൈഫിലെ ആദ്യത്തെ ഒരു ചെറിയ സ്റ്റെപ്പ് മാത്രമാണ്. അവിടെ കൂടുതൽ മാർക്ക് കിട്ടിയവരും കുറഞ്ഞവരും ഉണ്ട്. പക്ഷെ മാർക്കല്ല നിന്റെ ഭാവി തീരുമാനിക്കുന്നത്. നിനക്ക് പഠിക്കാൻ സൗകര്യങ്ങളില്ല, പണമില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞില്ലേ?
നിനക്ക് ഞാൻ ചില ആളുകളുടെ കഥ പറഞ്ഞുതരാം. ഇതൊരു ഉപദേശമല്ല, വെറുതെ, നീ ഇതൊന്ന് കേട്ട് നോക്ക്. നമ്മൾ ഇന്ന് ഈ അനുഭവിക്കുന്ന ചെറിയ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്കൊന്നും ഈ ഭൂമിയിൽ ഒരു വിലയുമില്ലെന്ന് നിനക്ക് അപ്പോൾ മനസ്സിലാകും."
ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞ ആ കഥകൾ, ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ പോരാളികളുടെ ചരിത്രമായിരുന്നു.
ലോകം കീഴടക്കിയ 'പരാജയങ്ങൾ':
"നീ അബ്രഹാം ലിങ്കൺ എന്ന പേര് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു. "അമേരിക്കയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രസിഡന്റ്. പുള്ളിക്കാരന്റെ തുടക്കം എവിടെ നിന്നാണെന്ന് അറിയാമോ? ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിൽ നിന്ന്. സ്കൂളിൽ പോയി പഠിക്കാൻ പറ്റിയിട്ടില്ല. സ്വന്തമായി തുടങ്ങിയ ബിസിനസ്സുകൾ എല്ലാം എട്ടുനിലയിൽ പൊട്ടി. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇറങ്ങി, എട്ട് തവണ തുടർച്ചയായി ഇലക്ഷനിൽ തോറ്റു. ഒരു മനുഷ്യന് താങ്ങാൻ പറ്റുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു ആ തോൽവികൾ. ചില സമയങ്ങളിൽ കടുത്ത ഡിപ്രഷൻ വന്ന് അദ്ദേഹം മുറിയിലടച്ചിരുന്നിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അദ്ദേഹം നിർത്തിയില്ല. തോൽവികളെ അദ്ദേഹം പടവുകളാക്കി മാറ്റി. ഒടുവിൽ അമേരിക്കയുടെ പ്രസിഡന്റായി, അവിടെ നിന്ന് അടിമത്തം എന്ന മഹാവിപത്തിനെ തുടച്ചുനീക്കി."
അവൻ കുറച്ചൊന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ തുടർന്നു: "അമിതാഭ് ബച്ചൻ എന്ന സൂപ്പർസ്റ്റാറിനെ നിനക്കറിയാമല്ലോ. പുള്ളി ആദ്യമായി റേഡിയോയിൽ അനൗൺസർ ആകാൻ പോയപ്പോൾ അവര് പറഞ്ഞു, 'നിങ്ങളുടെ ശബ്ദം തീരെ കൊള്ളില്ല, ഇതൊന്നും ഇവിടെ നടക്കില്ല' എന്ന്. സിനിമയിൽ വന്നപ്പോൾ ആദ്യത്തെ പന്ത്രണ്ട് പടവും തുടർച്ചയായി പൊട്ടി. പിന്നീട് വലിയ സാമ്പത്തിക ബാധ്യത വന്ന് പാപ്പരായ അവസ്ഥയിലുമെത്തി. പക്ഷെ ഇന്ന് ബച്ചന്റെ ആ ശബ്ദമാണ് ഇന്ത്യൻ സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഗാംഭീര്യം."
"നീ ഒന്ന് ആലോചിച്ച നോക്കിയേ, ശരീരം മുഴുവൻ തളർന്ന് വീൽചെയറിലായ ഒരു മനുഷ്യൻ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കുന്നത്. സ്റ്റീഫൻ ഹോക്കിങ്! ഇരുപത്തിയൊന്നാമത്തെ വയസ്സിൽ ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞു, 'ഇനി ഏതാനും വർഷങ്ങൾ കൂടി മാത്രമേ ഇദ്ദേഹം ജീവിക്കൂ' എന്ന്. സംസാരിക്കാൻ പോയിട്ട് ഒരു വിരൽ അനക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. എന്നിട്ടും കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ സഹായത്തോടെ അദ്ദേഹം സയൻസ് ലോകത്തെ ഞെട്ടിച്ചു.
അതുപോലെ തോമസ് ആൽവ എഡിസൺ. സ്കൂളിലെ മാഷ് എഡിസണെ പുറത്താക്കിയത് 'ഇവന് തലയ്ക്ക് വെളിവില്ല, ഒന്നും പഠിക്കാൻ കഴിയില്ല' എന്ന് പറഞ്ഞാണ്. ചെവിക്കും കേൾവിക്കുറവ്. എന്നിട്ടും ഒരു ഇലക്ട്രിക് ബൾബ് കണ്ടുപിടിക്കാൻ പുള്ളി തോറ്റുകൊടുത്തത് പതിനായിരം തവണയാണ്. അതെല്ലാം പഠനങ്ങളായി അദ്ദേഹം കണ്ടു.
വിൽമ റുഡോൾഫ് എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ കഥ ഇതിലും ഭീകരമാണ്. പോളിയോ വന്ന് കാല് തളർന്ന് ഇനി ഒരിക്കലും നടക്കില്ലെന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞവൾ, അമ്മയുടെ സപ്പോർട്ട് ഒന്നുകൊണ്ട് മാത്രം വേദന സഹിച്ച് നടക്കാൻ പഠിച്ചു, ഓടാൻ പഠിച്ചു. ഒടുവിൽ ഒളിമ്പിക്സിൽ മൂന്ന് സ്വർണ്ണമെഡലുകൾ നേടി ട്രാക്കിലെ റാണി ആയി മാറി!"
"അതായത് അപ്പൂ, പരാജയങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും ഉണ്ടാകും. പക്ഷെ തോൽവി സമ്മതിച്ച് കൊടുക്കാതിരിക്കുന്നിടത്താണ് മാജിക് നടക്കുന്നത്."
ശബ്ദമില്ലാത്ത ലോകത്തെ വിസ്മയങ്ങൾ:
അവൻ ചോദിച്ചു, "ചേട്ടാ, അതൊക്കെ ശരിയാണ്. പക്ഷെ കേൾവിയോ കാഴ്ചയോ ഇല്ലാത്ത ആളുകൾ എങ്ങനെയാണ് പ്രശ്നങ്ങളെ സർവൈവ് ചെയ്യുക? അതൊരു വലിയ കടമ്പയല്ലേ?"
"തീർച്ചയായും പ്രശ്നമാണ്. പക്ഷെ അതിനെയും പല്ലിറുമ്മി തോൽപ്പിച്ചവരുണ്ട്." ഞാൻ പറഞ്ഞു.
"ലുഡ്വിഗ് വാൻ ബീഥോവനെക്കുറിച്ച് നീ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? സംഗീതം ജീവവായുവായി കണ്ട മനുഷ്യൻ. പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുപ്പതുകളിൽ കേൾവിശക്തി പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒരു പാട്ടുകാരന് ചെവി കേൾക്കാൻ പറ്റാതാകുന്നത് ഒന്നു ആലോചിച്ചു നോക്കിക്കേ!
പുള്ളി ഡിപ്രഷനിലായി. പക്ഷെ സംഗീതം ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. പിയാനോയുടെ പ്രകമ്പനങ്ങൾ (Vibrations) ശരീരത്തിലൂടെ അറിഞ്ഞാണ് അദ്ദേഹം പിന്നീട് ലോകപ്രശസ്തമായ സിംഫണികൾ ഒരുക്കിയത്.
അതുപോലെയാണ് എവ്ലിൻ ഗ്ലെന്നി എന്ന പെർക്കഷനിസ്റ്റ്. പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിൽ ചെവി കേൾക്കാതായ എവ്ലിൻ, ഷൂസ് അഴിച്ച് വെച്ച് വെറും കാലിലൂടെ സ്റ്റേജിലെ തറയിൽ നിന്നും വരുന്ന ശബ്ദതരംഗങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞാണ് വാദ്യോപകരണങ്ങൾ വായിക്കുന്നത്.
രണ്ട് ഗ്രാമി അവാർഡുകളാണ് ആ പ്രതിഭ സ്വന്തമാക്കിയത്."
"ഇനി ഹോളിവുഡിലേക്ക് പോയാൽ, മാർലി മാറ്റ്ലിൻ എന്നൊരു നടിയുണ്ട്. ഒന്നര വയസ്സിൽ കേൾവി പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു.
എന്നിട്ടും ചുണ്ടുകളുടെ അനക്കം വായിച്ചെടുത്തും ആംഗ്യഭാഷയിലൂടെയും അഭിനയിച്ച് അവർ മികച്ച നടിക്കുള്ള ഓസ്കാർ വരെ നേടി. അതുപോലെ, കാഴ്ചയും കേൾവിയുമില്ലാതെ ജനിച്ച്, പിന്നീട് സ്വന്തം ആത്മവിശ്വാസം കൊണ്ട് ഹാർവാർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്ന് നിയമബിരുദം നേടിയ ഹാബെൻ ഗിർമ എന്ന വനിതയുടെ കഥയൊക്കെ കേട്ടാൽ നമ്മുടെ രോമം എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കും. നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ള ചെറിയ തടസ്സങ്ങളൊക്കെ ഇതിന് മുന്നിൽ എന്ത്?"
തോൽക്കാൻ വിസമ്മതിച്ച ഇന്ത്യക്കാരുടെ കഥകളും:
"ചേട്ടാ...
ഇതൊക്കെ വിദേശത്തുള്ളവരല്ലേ? നമ്മുടെ നാട്ടിൽ അങ്ങനെയുള്ള ആളുകളുണ്ടോ?" അവൻ കുറച്ചുകൂടി ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
"ഉണ്ടല്ലോ, ഇഷ്ടം പോലെ!"
ഞാൻ അവനൊരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"നമ്മുടെ ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ ഇത്തരം നൂрукണക്കിന് ഹീറോസുണ്ട്. കേൾവിശക്തി ഇല്ലാതെ ജനിച്ച രാജീവ് ബഗ്ഗ എന്ന കായികതാരത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? സംസാരിക്കാനോ കേൾക്കാനോ കഴിയില്ല. പക്ഷെ ബാഡ്മിന്റൺ കോർട്ടിൽ പുള്ളി ഒരു പുലിയായിരുന്നു. ബധിരർക്കായുള്ള ഡെഫ്ലിമ്പിക്സിൽ തുടർച്ചയായി സ്വർണ്ണം നേടുകയും, സാധാരണക്കാരായ കളിക്കാർക്കൊപ്പം ദേശീയ തലത്തിൽ മത്സരിച്ച് ജയിക്കുകയും ചെയ്തു അദ്ദേഹം. അതുപോലെയാണ് വിദിഷ ബലിയാൻ. കേൾവിശക്തിയില്ലാത്ത ഒരു ടെന്നീസ് പ്ലെയർ. പരിക്ക് പറ്റി ടെന്നീസ് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടും, തോൽക്കാതെ മോഡലിംഗിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് 'മിസ്സ് ഡെഫ് വേൾഡ്' കിരീടം നേടിയ ആദ്യ ഇന്ത്യക്കാരിയായി അവർ."
"ഇനി വേറൊരുത്തന്റെ കഥ പറയാം.
ശ്രീകാന്ത് ബൊല്ല. ജന്മനാ അന്ധനാണ്. കണ്ണുകാണാത്ത കുട്ടിയായതുകൊണ്ട് ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഗ്രാമത്തിലുള്ളവർ മാതാപിതാക്കളോട് പറഞ്ഞതാണ്. പത്താം ക്ലാസ്സിൽ സൂപ്പർ മാർക്കുണ്ടായിട്ടും സയൻസ് പഠിക്കാൻ കണ്ണുകാണാത്തതുകൊണ്ട് സ്കൂളുകാർ സമ്മതിച്ചില്ല. പുള്ളി സർക്കാരിനെതിരെ കേസ് കൊടുത്ത് ജയിച്ച് സയൻസ് പഠിച്ചു. പിന്നീട് അമേരിക്കയിലെ MIT-യിൽ നിന്ന് ബിരുദം നേടി. ഇന്ന് കോടിക്കണക്കിന് രൂപ വരുമാനമുള്ള, വികലാംഗർക്ക് ജോലി കൊടുക്കുന്ന 'ബൊല്ലന്ത് ഇൻഡസ്ട്രീസ്' എന്ന കമ്പനിയുടെ CEO ആണവൻ!"
"വോളിബോൾ കളിക്കാരിയായ അരുണിമ സിൻഹയെ ഓടുന്ന ട്രെയിനിൽ നിന്ന് കള്ളന്മാർ തള്ളിയിട്ട് ഒരു കാൽ പൂർണ്ണമായി മുറിച്ചു മാറ്റിയ കഥ നീ പത്രത്തിൽ വായിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. വീൽചെയറിലിരിക്കേണ്ട ആ പെൺകുട്ടി, കൃത്രിമ കാലും വെച്ചുകൊണ്ട് കയറിയത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കൊടുമുടിയായ എവറസ്റ്റിന്റെ നെറുകയിലാണ്!
നർത്തകിയായ സുധ ചന്ദ്രന് അപകടത്തിൽ കാൽ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും മരംകൊണ്ടുള്ള 'ജയ്പൂർ ഫൂട്ട്' വെച്ച് ഡാൻസ് ചെയ്ത് ഇന്ത്യയെ വിസ്മയിപ്പിച്ചത് നീ സിനിമയിലൊക്കെ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും."
നമ്മുടെ സ്വന്തം മണ്ണിലെ പോരാളികൾ:
ഇത്രയും കേട്ടപ്പോഴേക്കും അവന്റെ മുഖത്തെ സങ്കടമൊക്കെ മാറി ഒരു തരം ആവേശം വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
"എടാ, ഇതൊക്കെ ദൂരെ എവിടെയോ നടന്ന കാര്യങ്ങളല്ല. നമ്മുടെ സ്വന്തം കേരളത്തിൽ തന്നെയുണ്ട് ഇത്തരം ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങൾ." ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"നീ നമ്മുടെ ഗിന്നസ് പക്രു എന്ന അജയേട്ടനെ കണ്ടിട്ടില്ലേ? വെറും രണ്ട് അടിയോ മറ്റോ ആണ് ഹൈറ്റ്. ഈ ഉയരക്കുറവിന്റെ പേരിൽ കുട്ടിക്കാലത്ത് ആ മനുഷ്യൻ അനുഭവിച്ച കളിയാക്കലുകൾക്ക് കൈയ്യും കണക്കുമില്ല. പക്ഷെ ആ കുറവിനെ പുള്ളി തന്റെ സിഗ്നേച്ചർ ആക്കി മാറ്റി. സിനിമയിൽ വന്നു, നമ്മളെ ചിരിപ്പിച്ചു, ഗിന്നസ് ബുക്കിൽ കയറി, സിനിമ ഡയറക്ട് വരെ ചെയ്തു.
എന്ത് പരിമിതി?
എന്ത് കുറവ്?
അതുപോലെ ജോബി മാത്യു എന്ന സ്പോർട്സ്മാനുണ്ട്. കാലുകൾക്ക് സ്വാധീനമില്ല, ഉയരം വളരെ കുറവ്. പക്ഷെ പഞ്ചഗുസ്തിയിൽ ലോക ചാമ്പ്യനാ പുള്ളി!"
"ഡോക്ടർ ഫാത്തിമ അസ്ല എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ കഥ നീ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. 'ബ്രിട്ടിൽ ബോൺ ഡിസീസ്' എന്ന അസുഖമാണ്. എപ്പോഴാണ് സ്വന്തം ശരീരത്തിലെ എല്ലുകൾ പൊടിഞ്ഞുപോകുന്നതെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. അറുപതിലധികം തവണ ഫ്രാക്ചർ ആയി ആശുപത്രിയിൽ കിടന്നിട്ടുണ്ട് ആ കുട്ടി. ജീവിതം മൊത്തം വീൽചെയറിൽ. പക്ഷെ വേദനകൾക്കിടയിലും അവൾ പഠിച്ചു, ഹോമിയോപ്പതിയിൽ ഡോക്ടറായി. സ്വന്തമായി പുസ്തകം എഴുതി. ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്തെ ചിരി കണ്ടാൽ നമ്മുടെ എല്ലാ സങ്കടവും മാറും."
"മോനേ, പഠിക്കാൻ കാശില്ലാത്തതാണ് നിന്റെ വലിയ സങ്കടം അല്ലേ? നമ്മുടെ മുൻ രാഷ്ട്രപതി കെ.ആർ നാരായണന്റെ കഥ നീ ഓർക്കണം. കോട്ടയത്ത് ദരിദ്രമായ കുടുംബത്തിൽ ജനനം. ഫീസ് കൊടുക്കാൻ കാശില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ക്ലാസ്സിന് പുറത്തുനിൽക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. ജാതിയുടെ പേരിൽ വലിയ മാറ്റിനിർത്തലുകൾ അനുഭവിച്ചു. പക്ഷെ അദ്ദേഹം പഠിച്ച് പഠിച്ച് രാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പദവിയിൽ എത്തി.
ഇനി വേറൊരു ഉദാഹരണം പറയാം, എറണാകുളം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ പഴയൊരു പോർട്ടർ (ചുമട്ടുതൊഴിലാളി) ഉണ്ട്, ശ്രീനാഥ് കെ. തലയിൽ വലിയ ലഗേജും ചുമന്ന് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ഫ്രീ വൈഫൈ ഉപയോഗിച്ച് ഇയർഫോൺ വഴി PSC ക്ലാസ്സുകൾ കേട്ടാണ് ആ മനുഷ്യൻ പഠിച്ചത്. അങ്ങനെയവൻ കേരള PSC പരീക്ഷ പാസ്സായി സർക്കാർ ജോലി വാങ്ങി. ചുറ്റുപാടുകൾ മുന്നിലേക്കുളള യാത്രകൾക്ക് ഒരു തരം തടസ്സമേ അല്ല മോനേ"
സിവിൽ സർവീസ് എന്ന ബാലി കേറാമല:
ചായക്കടക്കാരൻ ചേട്ടൻ രണ്ടാമത്തെ ചായയും കൊണ്ടുവെച്ചു. ചൂടുള്ള ചായക്കൊപ്പം അവനൊരു നല്ല എണ്ണ കടി സുഖിയനും എടുത്തു.
"ചേട്ടാ, ഈ IAS, IPS പോലെയുള്ള സിവിൽ സർവീസ് (UPSC) പരീക്ഷകളൊക്കെ ഭയങ്കര പാടല്ലേ? നല്ല ബുദ്ധിയും കാശും ഉള്ളവർക്ക് മാത്രമേ അത് കിട്ടൂ എന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിച്ചിരുന്നത്." അവൻ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
"അവിടെയാണ് നിനക്ക് തെറ്റിയത്. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും കടുപ്പമുള്ള പരീക്ഷയാണ് UPSC എന്നത് സത്യം തന്നെ. പക്ഷെ അവിടെയും പൊരുതി ജയിച്ചവരുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് വലിയ പരിമിതികൾ ഉള്ളവർ."
"ഇറ സിംഘൽ എന്നൊരു വനിതയുണ്ട്. സ്കോളിയോസിസ് എന്ന അസുഖം കാരണം നട്ടെല്ല് വളഞ്ഞ് കൈകൾക്ക് പൂർണ്ണ സ്വാധീനമില്ലാത്ത അവസ്ഥ. പരീക്ഷ പാസായിട്ടും ശാരീരിക അവസ്ഥ പറഞ്ഞ് അവർക്ക് ജോലി നിഷേധിച്ചു. അവർ കോടതിയിൽ പോയി പോരാടി, വീണ്ടും പരീക്ഷ എഴുതി ആൾ ഇന്ത്യ തലത്തിൽ ഒന്നാം റാങ്ക് വാങ്ങി ഐ.എ.എസ് എടുത്തു! എങ്ങനെയുണ്ട്?"
"പ്രാഞ്ജൽ പാട്ടീൽ എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ പൂർണ്ണ അന്ധയായ വനിതാ ഐ.എ.എസ് ഓഫീസർ. തിരുവനന്തപുരത്ത് സബ് കളക്ടർ ആയിട്ടും അവർ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു.
കണ്ണുകാണാത്ത അവർ സ്ക്രീൻ റീഡർ ഉപയോഗിച്ച് കേട്ടു പഠിച്ചാണ് റാങ്ക് വാങ്ങിയത്.
സൂരജ് തിവാри എന്നൊരു പയ്യനുണ്ട് ഉത്തർപ്രദേശിൽ. ട്രെയിൻ അപകടത്തിൽ രണ്ട് കാലും വലതുകൈയും ഇടതുകൈയിലെ രണ്ട് വിരലും പോയി. ബാക്കിയുള്ള മൂന്ന് വിരലുകൾ വെച്ച് പരീക്ഷ എഴുതിയാണ് അവൻ സിവിൽ സർവീസ് റാങ്ക് ലിസ്റ്റിൽ ഇടംപിടിച്ചത്.
ഉമ്മുൽ ഖേർ എന്ന പെൺകുട്ടിക്ക് വീഴ്ചയിൽ എളുപ്പം എല്ല് പൊട്ടുന്ന അസുഖമായിരുന്നു. വീട്ടുകാർ അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഡൽഹിയിലെ ചേരിയിൽ കുട്ടികൾക്ക് ട്യൂഷനെടുത്ത് കിട്ടുന്ന പിച്ചക്കാശ് കൊണ്ട് പഠിച്ചാണ് അവൾ ഐ.എ.എസ് നേടിയത്.
നമ്മുടെ തിരുവനന്തപുരത്തുള്ള ഗോകുൽ എസ് എന്ന പയ്യനും പൂർണ്ണമായും കാഴ്ചയില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ നിന്നാണ് സിവിൽ സർവീസ് നേടിയെടുത്തത്."
ചോർന്നൊലിക്കുന്ന കൂരയിൽ നിന്നും ഐ.എ.എസിലേക്ക്:
"സിവിൽ സർവീസ് നേടിയ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ചില സാധാരണക്കാരുടെ കഥ കൂടി പറയാം." ഞാൻ അവനിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അടുത്തിരുന്ന് പറഞ്ഞു.
"മുحمد അലി ശിഹാബ് ഐ.എ.എസ്. മലപ്പുറത്തെ ഒരു ദരിദ്ര കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച്, ബാപ്പ മരിച്ചതിന് ശേഷം കോഴിക്കോട്ടെ അനാഥാലയത്തിൽ (Orphanage) വളർന്ന പയ്യൻ. മലയാളം മീഡിയത്തിൽ പഠിച്ച്, 21 സർക്കാർ ജോലികൾ നേടിയതിന് ശേഷം സിവിൽ സർവീസ് പരീക്ഷയും പാസ്സായി ഐ.എ.എസ് എടുത്തു. അതുപോലെയാണ് വയനാട്ടിലെ ശ്രീധന്യ സുരേഷ്. ആദിവാസി വിഭാഗത്തിൽ നിന്നും ആദ്യമായി ഐ.എ.എസ് നേടുന്ന മലയാളി. അച്ഛനും അമ്മയും കൂലിപ്പണിക്കാർ. പരീക്ഷയുടെ ഇന്റർവ്യൂവിന് ഡൽഹിയിൽ പോകാൻ കാശില്ലാതെ സുഹൃത്തുക്കൾ പിരിവിട്ടാണ് അവളെ അയച്ചത്. ഇന്ന് അവർ വലിയൊരു ഓഫീസറാണ്."
"ലിപിൻ രാജ് എന്ന പത്തനംതിട്ടക്കാരന്റെ കഥയും ഇതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമല്ല. കുട്ടിക്കാലത്ത് കളിക്കുമ്പോൾ കമ്പ് കണ്ണിൽ കയറി ഒരു കണ്ണിന്റെ കാഴ്ച പൂർണ്ണമായും പോയി. ദാരിദ്ര്യം കാരണം പത്രമിട്ടും ചെറിയ ജോലികൾ ചെയ്തുമാണ് പഠിച്ചത്. എന്നിട്ടും അയാൾ സിവിൽ സർവീസ് നേടി. തിരുവനന്തപുരം സ്വദേശിയായ അശ്വതി എസ് എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ അച്ഛൻ ഒരു സാധാരണ നിർമ്മാണ തൊഴിലാളിയായിരുന്നു. വലിയ വിലയുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങാനോ ലക്ഷങ്ങൾ കൊടുത്ത് കോച്ചിംഗിന് പോകാനോ കാശില്ലാതെ, ഉള്ള സൗകര്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പഠിച്ചാണ് അശ്വതി റാങ്ക് വാങ്ങിയത്."
"അവസാനമായി ഞാൻ ഒരാളുടെ പേര് കൂടി പറയാം. സിവിൽ സർവീസ് അല്ല, പക്ഷെ അതിനോളം തന്നെ പോന്ന വലിയൊരു വിജയകഥ. കാസർകോട് പാണത്തൂർ സ്വദേശിയായ ഡോക്ടർ രഞ്ജിത്ത് രാമചന്ദ്രൻ. മഴപെയ്താൽ ചോർന്നൊലിക്കുന്ന, ടാർപോളിൻ വലിച്ചുകെട്ടിയ ഒരു ചെറിയ കൂരയിലായിരുന്നു താമസം. സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട് കാരണം നാട്ടിലെ ഒരു ബി.എസ്.എൻ.എൽ എക്സ്ചേഞ്ചിൽ രാത്രി കാവൽക്കാരനായി (Night Watchman) ജോലി ചെയ്താണ് അവൻ പഠിച്ചത്. പകലൊക്കെ ഉറക്കം തൂങ്ങി കോളേജിൽ പോയി പഠിച്ച അവൻ, എവിടെ എത്തിയെന്നറിയാമോ? ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച സ്ഥാപനമായ ഐ.ഐ.ടി മദ്രാസിൽ നിന്നും ഡോക്ടറേറ്റ് നേടി, ഇപ്പോൾ ഐ.ഐ.എം (IIM) റാഞ്ചിയിൽ അസിസ്റ്റന്റ് പ്രൊഫസറാണ്!"
അവസാന വാക്ക്:
കഥകളെല്ലാം തീർന്നപ്പോൾ അവനൊരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പേടിയും സങ്കടവും മാറി അവിടെ വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഞാൻ അവന്റെ കൈപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
"എടാ അപ്പൂ, പണം ഇല്ല, വലിയ സ്കൂളിൽ പഠിക്കാൻ പറ്റിയില്ല, ലാപ്ടോപ്പ് ഇല്ല എന്നതൊക്കെ വലിയ കാരണങ്ങളായി നമുക്ക് തോന്നും. പക്ഷെ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കിയേ, ഞാൻ ഈ പറഞ്ഞ ആളുകൾക്ക് ഇല്ലാത്തത് കാശ് മാത്രമായിരുന്നില്ല. ചിലർക്ക് കേൾക്കാൻ ചെവിയില്ലായിരുന്നു, ചിലർക്ക് കാണാൻ കണ്ണില്ലായിരുന്നു, ചിലർക്ക് നടക്കാൻ കാലില്ലായിരുന്നു. പലർക്കും മൂന്ന് നേരം കഴിക്കാൻ ഭക്ഷണം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ സൗകര്യങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും അവർ പിടിച്ചെടുത്തത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയങ്ങളാണ്."
"നിനക്ക് നല്ല കാഴ്ചയുണ്ട്, കേൾവിയുണ്ട്, ബുദ്ധിയുണ്ട്, സ്വപ്നം കാണാനുള്ള മനസ്സുണ്ട്. ഈ പത്താം ക്ലാസ്സ് റിസൾട്ടിൽ മാർക്ക് കുറഞ്ഞത് ഓർത്ത് നിരാശപ്പെടാതെ, അടുത്ത ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നീ ഫോക്കസ് ചെയ്യ്. പരിമിതികൾ എന്നത് നമ്മുടെ ശരീരത്തിനോ സാഹചര്യങ്ങൾക്കോ ഉള്ളതല്ല, അത് നമ്മുടെ മൈൻഡിലാണ്. അത് മാറ്റിയാൽ നീയും ഒരു ദിവസം ഇതുപോലെ വലിയൊരു നിലയിൽ എത്തും. അതുകൊണ്ട് ഈ സങ്കടമൊക്കെ മാറ്റി വെച്ച്, അടുത്തത് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്ന് പ്ലാൻ ചെയ്യാൻ നോക്ക്. ബാക്കിയൊക്കെ താനേ ശരിയായിക്കോളും!"
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ പുതിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
തോൽക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ കഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ആരായാലും ഒന്ന് ഉണർന്നുപോകും, അതൊരു പ്രകൃതിനിയമമാണ്! ഈ പോസ്റ്റ് വായന നിങ്ങൾക്കും ഒരു എനർജി നൽകട്ടെ.
Article By: Mujeebulla K.M
CIGI Career Team