ഉമ്മറത്തെ പുതിയ വിചാരണയും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളുടെ വാക്കമ്പുകളും: ഒരു തലമുറയുടെ മാറ്റം
നാട്ടിൻപുറത്തെ അല്പം പഴയ ആ തറവാട്ടു വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് അന്നത്തെ വൈകുന്നേരത്തെ ചർച്ച കുറച്ചുകൂടി കടുപ്പമുള്ള ഒന്നായി മാറിയിരുന്നു. മുമ്പത്തെപ്പോലെ കേവലം അച്ചടക്കമില്ലായ്മയോ, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ മൊബൈൽ ഫോൺ ഉപയോഗമോ, പുതിയ സിനിമകളോ മാത്രമല്ല അവിടുത്തെ വിഷയമൊടുവിൽ എത്തിനിൽക്കുന്നത്. പത്രത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ വാർത്തകളിലേക്കും, നഗരങ്ങളിലെ തെരുവുകളിൽ വിദ്യാർത്ഥികളും ചെറുപ്പക്കാരും നടത്തുന്ന അവകാശപ്പോരാട്ടങ്ങളിലേക്കും ചർച്ച വഴുതിവീണിരിക്കുന്നു.
വലിയച്ഛൻ പത്രത്തിന്റെ എഡിറ്റോറിയൽ പേജ് മടക്കിവെച്ചുകൊണ്ട് കട്ടികൂട്ടിയ കണ്ണട ഊരി മേശപ്പുറത്തു വെച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് കടുത്ത അമർഷം നിഴലിച്ചിരുന്നു. പത്രത്തിലെ ഒരു വാർത്തയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തെ പ്രകോപിപ്പിച്ചത്.
"നോക്കിയേ ഭാസ്കരാ..." വലിയച്ഛൻ ഒരല്പം ഉറക്കെത്തന്നെ പറഞ്ഞു. "ഇന്നത്തെ ഈ പിള്ളേരുടെ ഒരു പോക്ക്! ഭരണകൂടം എന്തെങ്കിലും ഒരു പുതിയ നിയമം കൊണ്ടുവന്നാൽ, അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും വികസന പദ്ധതി പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ ഉടൻ ഇറങ്ങിക്കോളും പ്ലക്കാർഡും പിടിച്ച്. ഭരണാധികാരികളുടെ മുഖത്തുനോക്കി ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു! നാട്ടിൽ അനാവശ്യമായി ക്രമസമാധാന പ്രശ്നമുണ്ടാക്കുന്നു. ഇവറ്റകളെയൊക്കെ ആരെങ്കിലും വെറുതെ വിടുമോ? ചാനലുകളിൽ ഇവർക്ക് ശരിയായ പേരാണ് വിളിക്കുന്നത്—'ഡിമാഗി നക്സലുകൾ', 'അർബൻ നക്സലുകൾ'! നാടിന്റെ വികസനത്തിന് തുരങ്കം വെക്കുന്ന വെറും കോക്രോച്ചുകൾ (പാറ്റകൾ)!"
അടുത്തിരുന്ന വിജയനേട്ടൻ അതുകേട്ട് ഗാഢമായി തലയാട്ടി: "സത്യമാ വലിയച്ഛാ... മാധ്യമങ്ങളും അധികാരികളും പറയുന്നത് തന്നെയാണ് ശരി. ഭരണകൂടത്തിന് വികസനം കൊണ്ടുവരാൻ അറിയാം. അതിനിടയിൽ കയറി 'മനുഷ്യാവകാശം', 'പരിസ്ഥിതി' എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് സമരം ചെയ്യുന്ന ഈ ജെൻ സി (Gen Z) കുട്ടികളെ അടിച്ചമർത്തുക തന്നെ വേണം. ഇവരുടെ തലയിൽ ഏതോ വിഷചിന്തകൾ കയറിയിട്ടുണ്ട്. അല്ലാതെ പിന്നെ ഒരു ലജ്ജയുമില്ലാതെ ഭരണാധികാരികളെത്തന്നെ പരസ്യമായി ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ഇവർക്ക് ധൈര്യം വരുമോ?"
അവർ പരസ്പരം ആശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് ആ ചെറുപ്പക്കാർക്ക് മേൽ രാജ്യദ്രോഹികളുടെയും വഞ്ചകരുടെയും ലേബലുകൾ ഒട്ടിച്ചുവെച്ചു. എന്നാൽ, ആ വാക്കുകൾ കേട്ടുകൊണ്ട് അകത്തെ ലിവിംഗ് റൂമിൽ ഇരുന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരൻ അർജുന്റെയും എട്ടുവയസ്സുകാരൻ നിവിന്റെയും മനസ്സിൽ പുകഞ്ഞത് വെറുപ്പായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സങ്കടവും അതിലേറെ വലിയൊരു ബോധ്യവുമായിരുന്നു.
അധികാരത്തിന്റെ ഭയവും ലേബലുകളുടെ രാഷ്ട്രീയവും:
ചരിത്രത്തിലുടനീളം അധികാരത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾ തങ്ങളുടെ അരുതായ്മകളെയും അഴിമതികളെയും അനാസ്ഥകളെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ നേരിടാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ള ആയുധമാണ് 'ലേബലിംഗ്' (Labeling) അഥവാ മുദ്രകുത്തൽ.
എപ്പോഴൊക്കെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ താൻ ജീവിക്കുന്ന നാട്ടിലെ കാട് വെട്ടിത്തെളിക്കുന്നതിനെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുന്നുവോ, എപ്പോഴൊക്കെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥി സർവ്വകലാശാലകളിലെ അഴിമതികൾക്കെതിരെ പോസ്റ്ററൊട്ടിക്കുന്നുവോ, എപ്പോഴൊക്കെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ വിദ്വേഷ രാഷ്ട്രീയത്തിനെതിരെ ഒരു സോഷ്യൽ മീഡിയ പോസ്റ്റ് ഉയരുന്നുവോ—അപ്പോഴൊക്കെ ഭരണകൂടവും അവരുടെ അനുകൂലികളും ആ കുട്ടികളെ ഭയക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഇതിന് കൃത്യമായ കാരണങ്ങളുണ്ട്:
കക്ഷിരാഷ്ട്രീയത്തിനതീതമായ നിലപാടുകൾ: പഴയ തലമുറയെപ്പോലെ ഏതെങ്കിലും രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ കൊടിയുടെ നിറം നോക്കി അന്ധമായി അടിമപ്പണി ചെയ്യുന്നവരല്ല ഇന്നത്തെ ജെൻ സിയും ജെൻ ആൽഫയും. അവർ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ ലാഭനഷ്ടങ്ങളെ മുൻനിർത്തിയല്ല, മറിച്ച് സാർവ്വത്രികമായ മനുഷ്യത്വത്തെയും നീതിയെയും ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങളെയും മുൻനിർത്തിയാണ്.
അധികാരത്തോടുള്ള നിർഭയത്വം: അവർ ചോദിക്കുന്നത് വളരെ ലളിതവും എന്നാൽ മൂർച്ചയേറിയതുമായ ചോദ്യങ്ങളാണ്: "എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ കുടിവെള്ളത്തിൽ രാസമാലിന്യം കലർത്തുന്നത്?", "എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെ വീടുകൾ ബുൾഡോസർ വെച്ച് തകർക്കുന്നത്?", "എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യം കവർന്നെടുക്കുന്നത്?"
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് കൃത്യവും സത്യസന്ധവുമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാൻ ഭരണകൂടങ്ങൾക്ക് സാധിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, അവർ എളുപ്പവഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. ആ കുട്ടികളെ 'ഡിമാഗി നക്സൽ' എന്നും, രാജ്യദ്രോഹികളെന്നും, ഉപദ്രവകാരികളായ 'പാറ്റകൾ' എന്നും വിളിച്ചു അധിക്ഷേപിക്കുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണിൽ അവരെ ക്രിമിനലുകളായി ചിത്രീകരിച്ച്, അവർ ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങളുടെ പ്രസക്തി ഇല്ലാതാക്കാനാണ് ഭരണകൂടങ്ങൾ എക്കാലത്തും ശ്രമിക്കുന്നത്.
'പാറ്റ' എന്ന അധിക്ഷേപവും പ്രതിരോധത്തിന്റെ അതിജീവനവും:
ഏതൊരു അടിച്ചമർത്തൽ ഭരണകൂടവും തങ്ങളുടെ എതിരാളികളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് നടത്തുന്ന മാനസികമായ നീക്കമാണ് 'ഡിഹ്യൂമനൈസേഷൻ' (Dehumanization)—മനുഷ്യരെ മനുഷ്യരല്ലാതാക്കി ചിത്രീകരിക്കുക. ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരെ 'പാറ്റകൾ' എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ, അവരെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നതിലും, അവരുടെമേൽ കണ്ണീർവാതകം പ്രയോഗിക്കുന്നതിലും ജനങ്ങൾക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നാതാകുന്നു. റുവാണ്ടൻ വംശഹത്യയിലടക്കം ചരിത്രം കണ്ട ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ഈ തന്ത്രമാണ് ഇന്ന് പല പേരുകളിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നത്.
എന്നാൽ, ആ അധിക്ഷേപത്തിനുള്ളിൽത്തന്നെ വലിയൊരു ശാസ്ത്രീയ സത്യവും പ്രതിരോധത്തിന്റെ അടയാളവുമുണ്ട്!
പാറ്റകൾ എന്ന ജീവിവർഗ്ഗം ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധികളെയും, ആണവവികിരണങ്ങളെപ്പോലും അതിജീവിച്ച് നിലനിൽക്കുന്ന ഒന്നാണ്. എത്രമാത്രം അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടാലും, എത്ര നിശ്ശബ്ദരാക്കപ്പെട്ടാലും, സത്യത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരുടെ പ്രതിരോധവീര്യം അതുപോലെ നിലനിൽക്കും! അവരുടെ ആശയങ്ങളെ പോലീസിന്റെ ലാത്തികൊണ്ടോ, ലേബലുകൾ കൊണ്ടോ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലെ ജനകീയ വിപ്ലവങ്ങൾ:
പുതിയ തലമുറ തങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധങ്ങൾ അറിയിക്കുന്നത് പണ്ടത്തെ രീതിയിലല്ല. തെരുവിലെ പ്രകടനങ്ങൾക്ക് ഒപ്പം തന്നെ അതിവിപുലമായ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തും അവർ ഭരണകൂടങ്ങളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു:
- മീമുകളും നർമ്മവും ആയുധമാക്കുമ്പോൾ: എത്ര ശക്തനായ ഭരണാധികാരിയാണെങ്കിലും, അവന്റെ അഹങ്കാരത്തെയും അജ്ഞതയെയും പൊളിച്ചുകാട്ടാൻ ഒരു കുഞ്ഞു മീമിന് (Meme) സാധിക്കുമെന്ന് ഇവർ തെളിയിച്ചു. അധികാരം നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്ന വ്യാജ ഭയങ്ങളെ നർമ്മം കൊണ്ടും പരിഹാസം കൊണ്ടും ഇവർ ചിരിച്ചു തള്ളുന്നു.
- സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെയുള്ള ആഗോള ഐക്യദാർഢ്യം: ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിൽ ഒരു ഭരണകൂടം ജനങ്ങളെ ഉപദ്രവിച്ചാലും, നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആ സന്ദേശം വിദ്യാർത്ഥികൾ വഴി ലോകമെമ്പാടും പടരുന്നു. ഡിജിറ്റൽ ക്യാമ്പയിനുകളിലൂടെ അവർ ആഗോള തലത്തിൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്നു.
- വ്യാജ പ്രചാരണങ്ങളെ പൊളിച്ചടുക്കൽ: ഭരണകൂടങ്ങൾ അഴിച്ചുവിടുന്ന ഐടി സെൽ വ്യാജ വാർത്തകളെയും (Fake news) മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ ഫാക്ട്-ചെക്ക് (Fact check) ചെയ്ത് ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടാൻ ഈ കുട്ടികളുടെ ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരതയ്ക്ക് സാധിക്കുന്നു.
ഇവരെ വിലയ്ക്കുവാങ്ങാൻ കഴിയില്ല എന്നതും, ഭീഷണിപ്പെടുത്തി നിശ്ശബ്ദരാക്കാനാകില്ല എന്നതുമാണ് അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്.
അർജുന്റെ മറുപടിയും അപ്പുവിന്റെ നിഷ്കളങ്ക ചോദ്യവും:
ഉമ്മറത്തെ സംസാരം അതിരു കടന്നപ്പോൾ അർജുൻ പതുക്കെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവന്റെ പിറകെ അനിയൻ നിവിനും. അർജുൻ വളരെ ശാന്തനായി വലിയച്ഛന്റെയും അമ്മാവന്റെയും മുന്നിൽ വന്നുനിന്നു.
"വലിയച്ഛാ..." അവൻ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ എന്നെയും എന്റെ കൂട്ടുകാരെയും 'ഡിമാഗി നക്സലുകൾ' എന്ന് വിളിച്ചോളൂ. പക്ഷേ, ഞങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് നിങ്ങൾ ഒന്നോർത്തു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? കഴിഞ്ഞ മാസം നമ്മുടെ ടൗണിൽ പാവപ്പെട്ടവരുടെ കുടിലുകൾ ഒഴിപ്പിച്ചു ഒരു വൻകിട കമ്പനിക്ക് മാൾ പണിയാൻ സ്ഥലം നൽകിയപ്പോൾ അതിനെതിരെ തെരുവിൽ സമരം ചെയ്തത് ഞങ്ങളാണ്. അതിൽ പങ്കെടുത്ത എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ റാഹിളിന്റെ തലയ്ക്കാണ് പോലീസിന്റെ ലാത്തിയടിയേറ്റത്. അവൻ നക്സലായതുകൊണ്ടാണോ സമരം ചെയ്തത്? അല്ല! ആ കുടിലുകളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് തലചായ്ക്കാൻ ഒരിടമില്ലാതാകും എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്."
വലിയച്ഛൻ മറുപടി പറയാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും അർജുൻ തുടർന്നു:
"ഞങ്ങൾ ഭരണകൂടത്തിന് എതിരല്ല വലിയച്ഛാ. പക്ഷേ ഭരണകൂടം എന്നത് ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്, അല്ലാതെ കുറച്ചു കോർപ്പറേറ്റുകൾക്കും നേതാക്കന്മാർക്കും വേണ്ടിയുള്ളതല്ല എന്ന് ഉറക്കെ പറയാൻ ഞങ്ങൾ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. അതിനെ നിങ്ങൾ രാജ്യദ്രോഹം എന്ന് വിളിച്ചാൽ, ഞങ്ങൾ ആ പേര് സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കാം. കാരണം, സത്യം പറയുന്നതും പാവപ്പെട്ടവന്റെ കൂടെ നിൽക്കുന്നതുമാണ് ഇന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ രാജ്യസ്നേഹം!"
അതിനിടയിൽ എട്ടുവയസ്സുകാരൻ നിവിൻ ടാബ്ലെറ്റിലെ ഒരു ഫോട്ടോ കാണിച്ചുകൊണ്ട് വലിയച്ഛനോട് ചോദിച്ചു: "വലിയച്ഛാ... കഴിഞ്ഞ ദിവസം ടിവിയിൽ കണ്ടില്ലേ, പ്രകൃതി നശിക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞ് ബോർഡ് പിടിച്ചുനിന്ന ഒരു ചേച്ചിയെ പോലീസ് പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയത്? അതാണോ 'പാറ്റ'? അങ്ങനെയെങ്കിൽ നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരെയാണോ എല്ലാവരും അങ്ങനെ വിളിക്കുന്നത്? അങ്ങനെയെങ്കിൽ എനിക്കും വലുതാകുമ്പോൾ ആ ചേച്ചിയെപ്പോലെ ആകണം!"
ആ എട്ടുവയസ്സുകാരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഉമ്മറത്തു നിന്ന വലിയച്ഛന്റെയും അമ്മാവന്റെയും നാക്കുകൾ വടമാടിപ്പോയി. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അവരുടെ പതിറ്റാണ്ടുകളായുള്ള രാഷ്ട്രീയ വിദ്വേഷങ്ങൾക്കും മുൻവിധികളോടെയുള്ള ലേബലുകൾക്കും മറുപടിയില്ലാതായി.
തീപ്പൊരികളെ തിരിച്ചറിയുക, അടിച്ചമർത്തലല്ല പരിഹാരം:
ഇവിടെയാണ് സമൂഹവും ഭരണകൂടങ്ങളും അടിയന്തരമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ട വലിയൊരു വസ്തുതയുള്ളത്. വിമർശനങ്ങളെയും സന്ദേഹങ്ങളെയും ശത്രുതയോടെ കാണുന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾ ചരിത്രത്തിൽ തകരുക മാത്രമേ ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന ഒരു തലമുറയാണ് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്!
- അത് അരാജകത്വമല്ല, വിവേകമാണ്: ചെറുപ്പക്കാർ ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ അതിനെ ക്രമസമാധാന പ്രശ്നമായി കാണരുത്. അവർ വികസനത്തിന് എതിരല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യനെയും പ്രകൃതിയെയും കൊന്നൊടുക്കിക്കൊണ്ടുള്ള കപട വികസനത്തിന് എതിരാണ്.
- ശബ്ദങ്ങളെ കേൾക്കുക: അവരെ ജയിലിലടക്കാനും മുദ്രകുത്താനും ശ്രമിക്കുന്നതിന് പകരം, അവർ ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങളെ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക. എന്തുകൊണ്ടാണ് അവർ അസ്വസ്ഥരാകുന്നത് എന്ന് ആത്മപരിശോധന നടത്തുക.
- ആ ഊർജ്ജത്തെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുക: ഈ കുട്ടികളുടെ കൈവശമുള്ളത് അപാരമായ ഊർജ്ജവും, സാങ്കേതികവിദ്യയിലുള്ള അറിവും, തികഞ്ഞ ധാർമ്മികതയുമാണ്. ഈ ഊർജ്ജത്തെ അടിച്ചമർത്തി ഇല്ലാതാക്കാൻ നോക്കിയാൽ അത് വലിയ സ്ഫോടനങ്ങളിലേക്ക് വഴിമാറും. പകരം, ആ ഊർജ്ജത്തെ രാജ്യത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയാണ് വേണ്ടത്.
ഒരു പുതിയ പുലരിയിലേക്ക്...:
അന്ന് രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നേരത്ത് തറവാട്ടു വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. വലിയച്ഛൻ പതുക്കെ അർജുന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:
"ടാ... ഞങ്ങൾ പഴയകാലത്തിന്റെ ചിന്തകളിൽ ജീവിക്കുന്നവരാണ്. അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവർ പറയുന്നത് മുഴുവൻ സത്യമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചു ശീലിച്ചവർ. പക്ഷേ, ഇന്ന് നീയും അപ്പുവും പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാൻ ചിന്തിച്ചത്... ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചില്ലെങ്കിൽ അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവർ നമ്മളെ അടിമകളാക്കും, അല്ലേ? നിങ്ങളുടെ ആ ധൈര്യത്തെ ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകിപ്പോയി."
അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വലിയച്ഛന്റെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
പുതിയ തലമുറ ഭരണകൂടങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളല്ല; അവർ മാറ്റത്തിന്റെ പ്രവാചകന്മാരാണ്. അവരെ അധിക്ഷേപിക്കുന്നത് സ്വന്തം ഭാവിക്ക് നേരെ കണ്ണടയ്ക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. അവർ ഉയർത്തുന്ന ശബ്ദത്തിന് പിന്നിലെ ആത്മാർത്ഥതയെയും, അവരുടെ മനസ്സിലെ സ്നേഹത്തെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അവരെ കേൾക്കാനും അവരുടെ ചോദ്യങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാനും സമൂഹം തയ്യാറാകുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഏതൊരു നാടും യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്നത്. അവരുടെ ചെറിയ പ്രതിഷേധങ്ങൾ നാളത്തെ ലോകത്ത് വലിയൊരു ശാന്തിയുടെയും സമാധാനത്തിന്റെയും വെളിച്ചമായി മാറുമെന്ന കാര്യത്തിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല!
Article By: Mujeebulla K.M
CIGI Career Team