Blogs

ഹലോ സുഹൃത്തുക്കളെ,

പത്താം ക്ലാസ്സ് അല്ലെങ്കിൽ പ്ലസ്ടു റിസൾട്ട് വരുന്ന ദിവസം നമ്മുടെ നാട്ടിലെ വീടുകളിൽ നടക്കുന്ന ഒരു സ്ഥിരം നാടകമുണ്ട്. റിസൾട്ട് വന്നയുടനെ നാട്ടുകാരുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും വക ഫോൺ കോളുകളുടെ ഒരു പ്രവാഹമായിരിക്കും. "എന്തായി മോന്റെ റിസൾട്ട്? ഇനി സയൻസ് അല്ലെ എടുക്കുന്നത്?", അല്ലെങ്കിൽ "മോളെ ഇനി മെഡിസിന് വിടണം കേട്ടോ..." എന്നിങ്ങനെ നീളും ആ ഉപദേശങ്ങൾ. സത്യത്തിൽ ഒരു പതിനഞ്ചോ പതിനേഴോ വയസ്സുള്ള കുട്ടിക്ക് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്താകണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ പറ്റിയ ഒരു പ്രായമാണോ അത്? പലപ്പോഴും അല്ല. ഇവിടെയാണ് നമ്മുടെ നാട്ടിലെ 'കരിയർ ഗൈഡൻസ്' എന്ന വലിയ ബിസിനസ്സ് അതിന്റെ കളി തുടങ്ങുന്നത്.

കരിയർ ഗൈഡൻസ് എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് വരുന്നത് കുറെ കോഴ്‌സുകളുടെ പേരുകളും, വിദേശ രാജ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള വിമാന ടിക്കറ്റുകളും, പെട്ടെന്ന് പണക്കാരനാകാനുള്ള കുറുക്കുവഴികളുമാണ്. എന്നാൽ ഇതിനൊക്കെ പിന്നിൽ കോടികൾ മറിയുന്ന, കുട്ടികളുടെ ഭാവിയും രക്ഷിതാക്കളുടെ വിയർപ്പിന്റെ വിലയും ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ഒരു വമ്പൻ മാഫിയ ഉണ്ടെന്ന് നമ്മളിൽ എത്രപേർക്കറിയാം? നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ കരിയർ ഇന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് അവരോ അവരുടെ മാതാപിതാക്കളോ അല്ല; മറിച്ച് സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ചില പൊങ്ങച്ചങ്ങളും, എഡ്യൂക്കേഷൻ ഏജന്റുമാരുടെ വർണ്ണപ്പകിട്ടുള്ള പരസ്യങ്ങളുമാണ്. കേൾക്കുമ്പോൾ അല്പം പൊള്ളുമെങ്കിലും, ദഹിക്കാൻ പാടുള്ളതെങ്കിലും, കരിയർ ലോകത്തെ ചില പച്ചയായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്ക് നമുക്കൊന്ന് കണ്ണോടിക്കാം. ഇതൊരു ലേഖനമല്ല, ഒരു കണ്ണുതുറപ്പിക്കലാണ്.

1. പ്ലസ്ടുവും എൻട്രൻസും: കുട്ടികളെ പിഴിയുന്ന, മാനസികമായി തകർക്കുന്ന ഫാക്ടറികൾ:

പത്താം ക്ലാസ്സ് കഴിയുമ്പോൾ സയൻസ് എടുക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ അന്തസ്സ് എന്നൊരു മിഥ്യാധാരണ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ പണ്ടേയുണ്ട്. കൊമേഴ്‌സോ ഹ്യുമാനിറ്റീസോ എടുത്താൽ അവനൊന്നും പഠിക്കാൻ തീരെ കഴിവില്ലാത്തവനാണ് എന്നൊരു മുൻവിധി നമ്മൾ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ ഒരു ചിന്താഗതിയെ മുതലെടുത്താണ് 'ഇന്റഗ്രേറ്റഡ് പ്ലസ്ടു' എന്ന പേരിൽ കൂണുപോലെ മുളച്ചുപൊന്തിയ സ്ഥാപനങ്ങൾ തഴച്ചുവളരുന്നത്.

ലക്ഷങ്ങൾ ഫീസ് വാങ്ങി, രാവിലെ 7 മണി മുതൽ വൈകുന്നേരം 7 മണി വരെ, ചിലപ്പോൾ രാത്രി 10 മണി വരെ കുട്ടികളെ ഒരു എസി മുറിയിലിരുത്തി അവർ പഠിപ്പിക്കുകയാണ്. എന്തിനുവേണ്ടി? നീറ്റ് (NEET) അല്ലെങ്കിൽ ജെ.ഇ.ഇ (JEE) പരീക്ഷകൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രം! ഒരു പതിനഞ്ചോ പതിനാറോ വയസ്സുള്ള കുട്ടിക്ക് ലോകം എന്താണെന്നോ, തനിക്ക് ശരിക്കും എന്താണ് താല്പര്യമെന്നോ, തന്റെ കഴിവുകൾ എന്തൊക്കെയാണെന്നോ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല സമയമാണ് ഹയർ സെക്കൻഡറി കാലഘട്ടം. ആ സമയത്താണ് കളിക്കാനും ചിരിക്കാനും കൂട്ടുകൂടാനുമുള്ള അവരുടെ അവകാശങ്ങളെല്ലാം കവർന്നെടുത്ത് ഇവരെ ഈ കുടുസ്സുമുറികളിലേക്ക് തള്ളിയിടുന്നത്.

സത്യം എന്താണ്?:

ഇന്ത്യയിൽ പ്രതിവർഷം ഏകദേശം 24 ലക്ഷം കുട്ടികളാണ് നീറ്റ് പരീക്ഷ എഴുതുന്നത്. ഇതിൽ സർക്കാർ മെഡിക്കൽ കോളേജുകളിലെ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം വെറും 55,000 മുതൽ 60,000 വരെ മാത്രമാണ്. അതായത്, പരീക്ഷയെഴുതുന്ന കുട്ടികളിൽ വെറും 2.5% പേർക്ക് മാത്രമാണ് സർക്കാർ സീറ്റ് ലഭിക്കുന്നത്. ബാക്കിയുള്ള 97.5% കുട്ടികളും പരാജയപ്പെടുകയോ പ്രൈവറ്റ് മാനേജ്‌മെന്റുകൾക്ക് കോടികൾ ഫീസ് കൊടുക്കേണ്ടി വരികയോ ചെയ്യുന്നു. ലക്ഷങ്ങൾ കൊടുത്ത് പഠിപ്പിക്കുന്നവരിൽ എത്ര ശതമാനം കുട്ടികൾക്ക് ശരിക്കും റാങ്ക് കിട്ടുന്നുണ്ട് എന്ന് ഈ മാതാപിതാക്കൾ ആരെങ്കിലും അന്വേഷിക്കാറുണ്ടോ? ഇല്ല. വളരെ ചെറിയൊരു ശതമാനത്തിന് മാത്രമേ മികച്ച റാങ്ക് കിട്ടാറുള്ളൂ.

ബാക്കിയുള്ള കുട്ടികളിൽ പലരും കടുത്ത ഡിപ്രഷനിലേക്കും അപകർഷതാബോധത്തിലേക്കുമാണ് വീഴുന്നത്. പരീക്ഷയിൽ തോറ്റാൽ ജീവിതം തീർന്നു എന്നൊരു ഭയം ഈ സ്ഥാപനങ്ങൾ കുട്ടികളിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഐ.ഐ.ടി (IIT) യേക്കാൾ മികച്ച കരിയർ നൽകുന്ന ഹ്യുമാനിറ്റീസ്, ഡിസൈൻ, പബ്ലിക് പോളിസി ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടുകൾ ഇന്ത്യയിലുണ്ട് (ഉദാഹരണത്തിന്: TISS, NID). എന്നാൽ അവിടെ പഠിക്കാൻ എൻട്രൻസ് കോച്ചിങ്ങിന്റെ ആവശ്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഈ കോച്ചിങ് സെന്ററുകൾ അത്തരം കോഴ്സുകളെക്കുറിച്ച് കുട്ടികളോട് പറയാറുമില്ല.

2. ഫ്ലൈറ്റ് കയറുന്ന മെഡിക്കൽ മോഹങ്ങളും FMGE എന്ന കടമ്പയും:

എങ്ങനെയെങ്കിലും തന്റെ കുട്ടി ഒരു ഡോക്ടർ ആയിക്കണ്ടാൽ മതി എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ് ഭൂരിഭാഗം മാതാപിതാക്കളും. സമൂഹത്തിൽ ഡോക്ടർമാർക്കുള്ള വിലയും പദവിയുമാണ് ഇതിനു കാരണം. നീറ്റ് പരീക്ഷയിൽ നല്ല റാങ്ക് കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ പലരും നോക്കുന്നത് വിദേശ രാജ്യങ്ങളിലേക്കാണ്. ചൈന, റഷ്യ, ഫിലിപ്പീൻസ്, ജോർജിയ, കസാഖിസ്ഥാൻ തുടങ്ങീ എവിടേക്കായാലും ഫ്ലൈറ്റ് കയറാൻ ആളുകൾ റെഡിയാണ്. കുറഞ്ഞ ഫീസും പാസ്സാകാനുള്ള എളുപ്പവുമാണ് ഏജന്റുമാർ ഇതിന്റെ ഹൈലൈറ്റ് ആയി പറയുന്നത്.

പക്ഷെ, അവിടെപ്പോയി എം.ബി.ബി.എസ് കഴിഞ്ഞു തിരികെ ഇന്ത്യയിൽ വന്ന് ഡോക്ടറായി ജോലി ചെയ്യണമെങ്കിൽ നാഷണൽ മെഡിക്കൽ കമ്മീഷൻ (NMC) നടത്തുന്ന ഫോറിൻ മെഡിക്കൽ ഗ്രാജ്വേറ്റ് എക്സാമിനേഷൻ (FMGE) പാസാകണം എന്ന കാര്യം പലരും ഗൗരവമായി എടുക്കാറില്ല. ഈ പരീക്ഷയുടെ റിസൾട്ട് കേട്ടാൽ നിങ്ങൾ ശരിക്കും ഞെട്ടും.

• 2026 ജൂണിൽ നടന്ന പരീക്ഷയിൽ 36,280 കുട്ടികൾ പങ്കെടുത്തതിൽ വെറും 4,635 പേർ മാത്രമാണ് പാസായത്. അതായത് വിജയശതമാനം വെറും 12.78%!
• എട്ടുപേർ പരീക്ഷയെഴുതുമ്പോൾ അതിൽ ഒരാൾക്ക് മാത്രമാണ് ഇന്ത്യയിൽ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാനുള്ള ലൈസൻസ് കിട്ടുന്നത്.

ഇനി ഓരോ രാജ്യങ്ങളുടെ കാര്യം നോക്കിയാൽ, ജോർജിയയിൽ നിന്ന് പഠിച്ചിറങ്ങുന്നവരിൽ ഏകദേശം 35% പേരും, റഷ്യയിൽ നിന്നുള്ളവരിൽ 29% പേരും പാസാകുമ്പോൾ, കിർഗിസ്ഥാൻ (25%), ഫിലിപ്പീൻസ് (20%) പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവർ കടുത്ത പരാജയമാണ് ഏറ്റുവാങ്ങുന്നത്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്? വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ സ്വന്തം ഭാഷ അല്ലാത്തതുകൊണ്ട് രോഗികളുമായി സംസാരിക്കാൻ കുട്ടികൾക്ക് കഴിയാറില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പ്രാക്ടിക്കൽ നോളജ് (Clinical Exposure) അവർക്ക് വളരെ കുറവായിരിക്കും. കോടികൾ മുടക്കി അവിടെപ്പോയി പഠിച്ചിട്ട്, നാട്ടിൽ വന്ന് ലൈസൻസ് കിട്ടാതെ വർഷങ്ങളോളം വീണ്ടും കോച്ചിങ് സെന്ററുകളിൽ കയറിയിറങ്ങുന്ന കുട്ടികളുടെ മാനസികാവസ്ഥ ഒന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കൂ.

3. ജർമനിയിലെ ഓസ്‌ബില്ഡങ് (Ausbildung): പരസ്യങ്ങളിലെ സ്വർഗ്ഗവും യാഥാർത്ഥ്യവും:

ഇപ്പോൾ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിലും ഫേസ്ബുക്കിലും ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാണുന്ന പരസ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ജർമനിയിലെ ഓസ്‌ബില്ഡങ്. പ്രത്യേകിച്ച് നഴ്സിംഗ് മേഖലയിലേക്ക്. പരസ്യങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ തന്നെ ആർക്കും ഒന്ന് കൊതി തോന്നും: "പഠിക്കാൻ കാശ് വേണ്ട, പഠിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ലക്ഷങ്ങൾ ശമ്പളം, പഠിത്തം കഴിഞ്ഞാൽ അവിടെത്തന്നെ ജോലി, യൂറോപ്പിൽ സെറ്റിൽ ആകാം!" ഇതൊക്കെയാണ് വാഗ്ദാനങ്ങൾ.

എന്നാൽ ഇതിലെ യഥാർത്ഥ സത്യാവസ്ഥ എന്താണെന്ന് ആരും പറയാറില്ല:

1. ഭാഷ എന്ന വൻമതിൽ: ഈ പ്രോഗ്രാം മുഴുവനും ജർമൻ ഭാഷയിലാണ്. ഏജന്റുമാർ നിങ്ങളോട് പറയും ബി-വൺ (B1) ലെവൽ പാസായാൽ മതി എന്ന്. എന്നാൽ സത്യത്തിൽ ജർമനിയിലെ ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി പ്രായമായ രോഗികളോട് അവരുടെ ഭാഷയിൽ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയണമെങ്കിൽ ചുരുങ്ങിയത് ബി-ടു (B2) അല്ലെങ്കിൽ സി-വൺ (C1) ലെവൽ പരിജ്ഞാനം അത്യാവശ്യമാണ്. പൂജ്യത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി ഒരു കുട്ടിക്ക് B2 ലെവൽ എത്തണമെങ്കിൽ ഒന്നര മുതൽ രണ്ടു വർഷം വരെ തുടർച്ചയായി കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യേണ്ടി വരും.

2. ജോലിയുടെ സ്വഭാവം: നഴ്സിംഗ് എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ആശുപത്രികളിൽ ഇഞ്ചക്ഷൻ കൊടുക്കുന്ന ജോലിയാണെന്ന് കരുതരുത്. ഇത് കൂടുതലും 'Geriatric Care' ആണ്. അതായത് വാർദ്ധക്യസഹജമായ അസുഖങ്ങളുള്ളവരെ നോക്കുക. അവരുടെ മലമൂത്ര വിസർജ്ജനം അടക്കം വൃത്തിയാക്കേണ്ടി വരുന്ന, കടുത്ത ശാരീരിക അധ്വാനം ആവശ്യമുള്ള പണിയാണിത്. പലർക്കും ഇത് മാനസികമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയില്ല.

3. ജീവിതച്ചെലവും സ്റ്റൈപ്പൻഡും: ആദ്യ വർഷം 1,100 മുതൽ 1,300 യൂറോ വരെ (ഏകദേശം ഒരു ലക്ഷം രൂപ) സ്റ്റൈപ്പൻഡ് കിട്ടും എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാൽ അവിടെ ഒരു സാധാരണ മുറിക്ക് വാടക തന്നെ 500 മുതൽ 1,000 യൂറോ വരെ വരും. ഭക്ഷണത്തിന് ഒരു 350-600 യൂറോ വേറെയും. പിന്നെ ഇൻഷുറൻസ്, യാത്രാച്ചെലവ്. അതായത് കിട്ടുന്ന കാശ് മുഴുവൻ അവിടെ ജീവിച്ചുപോകാൻ തന്നെ വേണ്ടിവരും. നാട്ടിലേക്ക് അയക്കാൻ ഒന്നും ബാക്കിയുണ്ടാകില്ല.

   ഇതൊന്നും അറിയാതെ, വെറുതെ ഭാഷയും പഠിച്ചു പോകുന്ന പലരും ജോലിയുടെ കാഠിന്യവും കാലാവസ്ഥയും താങ്ങാനാവാതെ പാതിവഴിയിൽ കോഴ്സ് ഉപേക്ഷിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്നുണ്ട്.

4. വിദേശ പഠനവും "ഫുള്ളി ഫണ്ടഡ്" സ്കോളർഷിപ്പ് തട്ടിപ്പുകളും:

ഇന്ത്യയിൽ പഠിച്ചാൽ ഒരു കാര്യവുമില്ല, നാട്ടിലെ സിസ്റ്റം മോശമാണ്, എങ്ങനെയെങ്കിലും വിദേശത്ത് പോയി സെറ്റിൽ ആവുക എന്നതാണ് ഇന്നത്തെ ട്രെൻഡ്. ഇതിനിടയിലാണ് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ "ഫുള്ളി ഫണ്ടഡ് സ്കോളർഷിപ്പ്" എന്ന പേരിലുള്ള പരസ്യങ്ങൾ നമ്മൾ കാണുന്നത്. യുകെയിലെ ഷെവനിംഗ് (Chevening), യൂറോപ്പിലെ ഇറാസ്മസ് മുണ്ടസ് (Erasmus Mundus), ഫുൾബ്രൈറ്റ് (Fulbright) എന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ. അപേക്ഷിച്ചാൽ ആർക്കും കിട്ടും, നിങ്ങളുടെ പഠനച്ചെലവും താമസച്ചെലവും വിമാന ടിക്കറ്റും വരെ അവർ തരും എന്ന മട്ടിലാണ് ചില കൺസൾട്ടൻസികൾ ഇതിനെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഈ സ്കോളർഷിപ്പുകൾ കിട്ടുക എന്നത് ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. യുകെ ഗവൺമെന്റിന്റെ ഷെവനിംഗ് സ്കോളർഷിപ്പിന്റെ കാര്യമെടുക്കാം. ലോകം മുഴുവൻ നിന്ന് വർഷം 50,000-ൽ അധികം പേർ അപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്നത് വെറും 1,800 പേർക്കാണ്. അതായത് വിജയശതമാനം വെറും 2% മുതൽ 3% വരെ മാത്രം. അമേരിക്കയിലെ ഹാർവാർഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടുന്നതിനേക്കാൾ പാടാണിത്!

ഇത്തരം സ്കോളർഷിപ്പുകൾ ലഭിക്കാൻ മികച്ച അക്കാദമിക് മാർക്ക് മാത്രം പോരാ. മികച്ച സ്റ്റേറ്റ്മെന്റ് ഓഫ് പർപ്പസ് (SOP), വർഷങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിപരിചയം, സമൂഹത്തിൽ നിങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ മാറ്റങ്ങൾ (Social Impact), മികച്ച റെക്കമൻഡേഷൻ ലെറ്ററുകൾ എന്നിവ നിർബന്ധമാണ്. ഇതൊന്നും സാധാരണക്കാരായ, ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഫ്രെഷർ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് അത്ര പെട്ടെന്ന് കിട്ടുന്ന ഒന്നല്ല. ഇതിന്റെ പേരും പറഞ്ഞ് "SOP എഴുതിത്തരാം, പ്രൊഫൈൽ ബിൽഡ് ചെയ്യാം" എന്നൊക്കെ വാഗ്ദാനം നൽകി ലക്ഷങ്ങൾ ഫീസ് വാങ്ങുന്ന കൺസൾട്ടൻസികൾ മാത്രമാണ് ഇവിടെ ശരിക്കും പണക്കാരാകുന്നത്.

5. കാനഡയിലെയും യുകെയിലെയും വിസ ക്യാപ്പും പൊലിയുന്ന സ്വപ്നങ്ങളും:

"കാനഡ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ നമ്മുടെ സ്വന്തം നാടല്ലേ, അവിടെ പോയാൽ ഉടനെ പി.ആർ (PR) കിട്ടും" എന്ന ചിന്തയൊക്കെ മാറാൻ പോവുകയാണ് സുഹൃത്തുക്കളെ. അവിടെ ആളുകൾ കൂടിയതുകൊണ്ടും, താമസിക്കാനും ജോലിചെയ്യാനും ഇടമില്ലാത്തതുകൊണ്ടും കാനഡ ഗവൺമെന്റ് സ്റ്റുഡന്റ് വിസകളിൽ കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുകയാണ്.

വിസ ക്യാപ്പ്: 2025-26 ലേക്ക് കൊടുക്കുന്ന വിസകളുടെ എണ്ണം 4,37,000 ആയി കാനഡ വെട്ടിച്ചുരുക്കി കഴിഞ്ഞു. ഇത് പഴയതിനേക്കാൾ 10% കുറവാണ്. മാത്രമല്ല, പണ്ടൊക്കെ മാസ്റ്റേഴ്സ് (PG) ചെയ്യാൻ പോകുന്നവർക്ക് ഈ ക്യാപ്പ് ബാധകമായിരുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ അവരെയും ഈ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

പാർട്ട്-ടൈം ജോലിയുടെ അവസ്ഥ: എങ്ങനെയെങ്കിലും അവിടെ എത്തിയാൽ സൂപ്പർമാർക്കറ്റിലോ പെട്രോൾ പമ്പിലോ ജോലി ചെയ്ത് ഫീസ് അടയ്ക്കാം എന്ന് കരുതി പോകുന്നവർക്ക് ഇന്ന് അവിടെ പാർട്ട്-ടൈം ജോലി പോയിട്ട്, ഇന്റർവ്യൂവിന് വിളിക്കാൻ പോലും ആളില്ല. പത്ത് ഒഴിവുകൾ വന്നാൽ ആയിരം പേരാണ് ക്യൂ നിൽക്കുന്നത്. ജോലി കിട്ടാതെ പലരും വലിയ കടക്കെണിയിലേക്കാണ് വീഴാൻ പോകുന്നത്. നാട്ടിൽ നിന്ന് അപ്പനും അമ്മയും വീണ്ടും ലോൺ എടുത്ത് അങ്ങോട്ട് കാശ് അയച്ചുകൊടുക്കേണ്ട ഗതികേടിലാണ് പലരും.

താമസ സൗകര്യം (Housing Crisis): വാടക കുതിച്ചുയരുകയാണ്. ഒരു ചെറിയ മുറിയിൽ പത്തും പന്ത്രണ്ടും വിദ്യാർത്ഥികൾ ഷെയർ ചെയ്തു താമസിക്കുന്ന കാഴ്ച കാനഡയിലും യുകെയിലും ഇന്ന് സർവസാധാരണമാണ്. എങ്ങനെയെങ്കിലും പിടിച്ചുനിന്നാൽ PR കിട്ടുമല്ലോ എന്ന് കരുതിയാൽ, ഇപ്പോൾ എക്സ്പ്രസ്സ് എൻട്രി സിസ്റ്റത്തിലെ സ്കോർ (CRS) വളരെ കൂടുതലാണ്. വെറുമൊരു ഡിപ്ലോമയും കുറച്ച് പ്രവൃത്തിപരിചയവും കൊണ്ട് മാത്രം ഇപ്പോൾ അവിടെ സ്ഥിരതാമസമാക്കാൻ കഴിയില്ല.

6. സ്വന്തം നാട്ടിലെ വിദേശ സർവകലാശാലകളെ കാണാത്തവർ:

ഇത്രയൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും വിദേശത്ത് പോയി പഠിച്ചാലേ ഒരു സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഉള്ളൂ എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നവരുണ്ട്. അവർ ഇപ്പോൾ ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ തുടങ്ങിയ വിദേശ യൂണിവേഴ്സിറ്റികളുടെ കാമ്പസുകളെ പറ്റി അറിയാൻ ശ്രമിക്കാറില്ല. ലോകത്തിലെ മികച്ച റാങ്കിങ് ഉള്ള പല യൂണിവേഴ്സിറ്റികളും ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ തന്നെ കാമ്പസുകൾ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

• യുകെയിലെ പ്രശസ്തമായ സതാംപ്ടൺ യൂണിവേഴ്സിറ്റി (University of Southampton) ഹരിയാനയിലെ ഗുരുഗ്രാമിൽ തങ്ങളുടെ കാമ്പസ് ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു. യുകെയിൽ പോയി പഠിക്കാൻ പ്രതിവർഷം 22 മുതൽ 41 ലക്ഷം വരെ ചെലവ് വരുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയിലെ അവരുടെ സ്വന്തം കാമ്പസിൽ അതേ കോഴ്‌സിന് ഏകദേശം 13.86 ലക്ഷം കൊടുത്താൽ മതി.
• അതുപോലെ ഗുജറാത്തിലെ ഗിഫ്റ്റ് സിറ്റിയിൽ (GIFT City) ഓസ്‌ട്രേലിയയിലെ മികച്ച സർവകലാശാലകളായ ഡീക്കിൻ (Deakin), വൊളോങ്കോങ് (Wollongong) എന്നിവർ ക്ലാസുകൾ തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞു. ബ്രിസ്റ്റോൾ, അബർഡീൻ തുടങ്ങിയ യൂണിവേഴ്സിറ്റികൾ മുംബൈയിലേക്കും വരുന്നുണ്ട്.

യാത്രാച്ചെലവോ, വിസ കിട്ടുമോ എന്ന തലവേദനയോ, അവിടെ പോയാൽ ജോലി കിട്ടുമോ എന്ന ആശങ്കയോ ഇല്ലാതെ ഒറിജിനൽ വിദേശ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഇവിടെക്കിട്ടും. സിലബസും അധ്യാപകരും എല്ലാം വിദേശ നിലവാരത്തിലുള്ളത് തന്നെ. പക്ഷെ "എനിക്ക് നാട്ടുകാരുടെ മുൻപിൽ നാടുവിടണം, എയർപോർട്ടിൽ നിന്നുള്ള ഫോട്ടോ ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ഇടണം" എന്ന ദുരഭിമാനം കാരണം പലരും ഇത്തരം മികച്ച അവസരങ്ങളെ കളഞ്ഞുകുളിക്കുകയാണ്. ഏജന്റുമാർക്കും ഇതിൽ നിന്ന് കമ്മീഷൻ കിട്ടാത്തതുകൊണ്ട് അവർ ഇതാരോടും പറയുകയുമില്ല.

7. പൊലിപ്പിച്ചു പറയുന്ന കോഴ്സുകൾ: ലോജിസ്റ്റിക്സ് മുതൽ ഫോറൻസിക് വരെ:

സിനിമകളും സീരീസുകളും കണ്ടിട്ട് കരിയർ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ഒരു തലമുറയാണിപ്പോൾ. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഇൻഫ്ലുവെൻസർമാരുടെ റീൽസ് കണ്ട് ഭാവിയെപ്പറ്റി തീരുമാനമെടുക്കുന്നവർ.

ഫോറൻസിക് സയൻസ്:

ഫോറൻസിക് സയൻസ് എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ സി.ബി.ഐ ഡയറിക്കുറിപ്പിലെ മമ്മൂട്ടിയെപ്പോലെ സ്യൂട്ട് ഒക്കെ ഇട്ട് ക്രൈം സീൻ ഇൻവെസ്റ്റിഗേറ്റ് ചെയ്യാൻ പോകാം എന്നാണ് പല പിള്ളേരുടെയും വിചാരം. പക്ഷെ സത്യം എന്താണ്? ഇന്ത്യയിലെ ഫോറൻസിക് ലാബുകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. അവിടേക്ക് പി.എസ്.സി (PSC) അല്ലെങ്കിൽ യു.പി.എസ്.സി (UPSC) വഴിയാണ് നിയമനം. ഒഴിവുകൾ വളരെ കുറവും മത്സരം വളരെ കൂടുതലുമാണ്. ഇനി പ്രൈവറ്റ് മേഖലയിൽ ഒരു ഫ്രെഷർ ആയി ഫോറൻസിക് പഠിച്ചിറങ്ങുന്ന കുട്ടിക്ക് കിട്ടുന്ന ശമ്പളം എത്രയാണെന്നറിയാമോ? വർഷത്തിൽ 2.5 ലക്ഷം മുതൽ 4 ലക്ഷം വരെ! അതായത് മാസം ഇരുപതിനായിരം രൂപ പോലും തികച്ചു കിട്ടില്ല. ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും (PG) നെറ്റ് (NET) പരീക്ഷയുമൊക്കെ പാസായാൽ മാത്രമേ ഈ ഫീൽഡിൽ ശരിക്കും രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയൂ.

ലോജിസ്റ്റിക്സ് & ഏവിയേഷൻ:

പത്രങ്ങളിൽ കാണുന്ന ഫുൾ പേജ് പരസ്യങ്ങളിൽ മിക്കതും 6 മാസം അല്ലെങ്കിൽ 1 വർഷം ദൈർഘ്യമുള്ള ഡിപ്ലോമ കോഴ്സുകളുടേതാണ്. "100% പ്ലേസ്മെന്റ്, ലക്ഷങ്ങൾ ശമ്പളം" എന്ന് ഇവർ വാഗ്ദാനം ചെയ്യും. ലക്ഷങ്ങൾ ഫീസ് വാങ്ങി ഇവ പഠിച്ചിറങ്ങുന്ന കുട്ടികൾക്ക് അവസാനം എയർപോർട്ടിൽ കിട്ടുന്ന ജോലി എന്താണെന്നറിയാമോ? എവിടെയെങ്കിലും പാക്കിങ് സെക്ഷനിലോ അല്ലെങ്കിൽ യാത്രക്കാരുടെ ലഗേജ് എടുത്തു വെക്കാനോ ആവും. ശരിയായ ഒരു അടിസ്ഥാന ബിരുദമോ (Degree) പിജിയോ ഇല്ലാത്ത ഇത്തരം സർട്ടിഫിക്കറ്റ് കോഴ്‌സുകൾ ഭൂരിഭാഗവും ഒരു തട്ടിപ്പാണ്. അടിസ്ഥാന വിദ്യാഭ്യാസം ഇല്ലാതെ ഇത്തരം ഡിപ്ലോമകൾ മാത്രം ചെയ്യുന്നത് ഭാവിയിൽ കരിയർ വളർച്ചയ്ക്ക് വലിയ തടസ്സമാകും.

8. പൈലറ്റ് മോഹങ്ങളും ആകാശത്തെ കാത്തിരിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും:

വിമാനക്കമ്പനികൾ പുതിയ കുറെ വിമാനങ്ങൾ വാങ്ങുന്നുണ്ട്, അതുകൊണ്ട് ഇനി പൈലറ്റുമാരുടെ ചാകരയാണ് എന്ന് കേട്ട് കൊമേഴ്‌സ്യൽ പൈലറ്റ് ലൈസൻസ് (CPL) എടുക്കാൻ പോകുന്നവരുണ്ട്. പൈലറ്റ് ആകുക എന്നത് വളരെ ഗ്ലാമറസായ ഒരു പ്രൊഫഷനാണ്. പക്ഷെ അതിനു പിന്നിലെ സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ പലരും അറിയുന്നില്ല.

• സത്യത്തിൽ ഇന്ത്യയിൽ ഇന്ന് 7000-ൽ അധികം പൈലറ്റ് ലൈസൻസ് ഉള്ളവർ ഒരു പണിയും ഇല്ലാതെ വീട്ടിലിരിപ്പുണ്ട് എന്നതാണ് വാസ്തവം.
• ഒരു പൈലറ്റ് ലൈസൻസ് (CPL) കിട്ടാൻ തന്നെ ചുരുങ്ങിയത് 40 മുതൽ 65 ലക്ഷം രൂപ വരെ ചിലവാകും.
• അതുകൊണ്ട് തീർന്നില്ല. ലൈസൻസ് കിട്ടിയാൽ മാത്രം എയർലൈനുകളിൽ കയറാൻ പറ്റില്ല. എയർബസ് 320 അല്ലെങ്കിൽ ബോയിങ് 737 പോലുള്ള വലിയ വിമാനങ്ങൾ പറത്താൻ ആ പ്രത്യേക വിമാനത്തിനുള്ള ട്രെയിനിങ് സ്വന്തം കാശുകൊടുത്ത് ചെയ്യണം. ഇതിനെ 'ടൈപ്പ് റേറ്റിംഗ്' (Type Rating) എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഇതിനായി വീണ്ടും 15 മുതൽ 20 ലക്ഷം വരെ വേണം.

വിമാനക്കമ്പനികൾക്ക് പൈലറ്റുമാരുടെ ക്ഷാമമുണ്ട് എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷെ അത് ആയിരക്കണക്കിന് മണിക്കൂറുകൾ പറന്ന് പരിചയമുള്ള സീനിയർ ക്യാപ്റ്റൻമാരുടെ കാര്യത്തിലാണ്. അല്ലാതെ ഫ്ലൈയിംഗ് സ്കൂളിൽ നിന്ന് വെറും 200 മണിക്കൂർ പറന്ന് വരുന്ന പുതിയ ഫ്രെഷർമാരുടെ കാര്യത്തിലല്ല. ജോലി ഉറപ്പുനൽകുന്ന ക്യാഡറ്റ് പ്രോഗ്രാമുകൾ (Cadet Programs) വഴിയല്ലാതെ, സ്വന്തം റിസ്കിൽ വീടും പറമ്പും പണയം വെച്ച് പൈലറ്റ് ആകാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് സാമ്പത്തിക ആത്മഹത്യയാണ്.

9. സിവിൽ സർവീസ് (UPSC) കോച്ചിംഗ്: പ്ലാൻ ബി ഇല്ലാത്ത ജീവിതങ്ങൾ:

നമ്മുടെ നാട്ടിലെ മറ്റൊരു വലിയ പ്രശ്നമാണ് കൃത്യമായ ഒരു 'പ്ലാൻ ബി' ഇല്ലാതെ സിവിൽ സർവീസ് കോച്ചിങ്ങിന് ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുന്നത്. ഐ.എ.എസ് (IAS), ഐ.പി.എസ് (IPS) എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ആർക്കും കൊതി തോന്നുന്ന പദവികളാണ്. അത് നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് തീർച്ചയായും നല്ല കാര്യവുമാണ്. എന്നാൽ ഡൽഹിയിലെ മുഖർജി നഗറിലോ, തിരുവനന്തപുരത്തോ വർഷങ്ങളോളം മുറിയടച്ചിരുന്ന് പഠിക്കുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് യുവാക്കളുടെ യഥാർത്ഥ അവസ്ഥ നമ്മൾ കാണേണ്ടതുണ്ട്.

പ്രതിവർഷം ഏകദേശം 10 ലക്ഷം പേർ പരീക്ഷയെഴുതുമ്പോൾ അതിൽ സർവീസ് കിട്ടുന്നത് വെറും ആയിരത്തിൽ താഴെ ആളുകൾക്കാണ്. അതായത് വിജയശതമാനം 0.1% പോലുമില്ല! 4-5 വർഷം ഇതിനായി ചിലവാക്കിയ ശേഷം പരാജയപ്പെട്ടാൽ, അവരുടെ പ്രായം കൂടും. പിന്നെ പ്രൈവറ്റ് മേഖലയിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും ജോലിക്ക് പോകാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അവർ ചോദിക്കുന്നത് "ഇത്രയും നാൾ എന്ത് ചെയ്യുകയായിരുന്നു? നിങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിപരിചയം (Experience) എവിടെ?" എന്നായിരിക്കും. ഇത് കടുത്ത നൈരാശ്യത്തിലേക്കാണ് കുട്ടികളെ നയിക്കുന്നത്. UPSC ഒരു മികച്ച ലക്ഷ്യമാണെങ്കിലും, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പാകത്തിൽ ഒരു ബിരുദവും ജോലിയും നേടിയ ശേഷം മാത്രം, അല്ലെങ്കിൽ കൃത്യമായ ഒരു ബാക്കപ്പ് പ്ലാൻ വെച്ചുകൊണ്ട് മാത്രം ഇതിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതാണ് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് പ്രായോഗികം.

10. ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസും (AI) മാറുന്ന തൊഴിൽ വിപണിയും:

ഇതൊക്കെ പഴയ കാര്യങ്ങൾ, ഇനി വരാൻ പോകുന്ന ഭാവിയെപ്പറ്റി സംസാരിക്കാം. നിർമിതബുദ്ധിയുടെ (AI) കാലത്ത് നമ്മൾ ഇപ്പോൾ പഠിക്കുന്ന പല കോഴ്‌സുകളും നാളെ ഇല്ലാതാകാൻ പോവുകയാണ്. ഡാറ്റാ എൻട്രി, ബേസിക് അക്കൗണ്ടിംഗ്, കണ്ടന്റ് റൈറ്റിംഗ്, വിവർത്തനം, അടിസ്ഥാന കോഡിംഗ് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോൾ തന്നെ ചാറ്റ്ജിപിടി (ChatGPT) പോലെയുള്ള ജനറേറ്റീവ് എ.ഐ വളരെ ഭംഗിയായി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഐടി മേഖലയിൽ പുതിയ സ്കിൽ പഠിച്ചെടുക്കാത്തവർക്ക് ഭാവിയിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പാടാണ്.

എന്നാൽ AI വന്നാലും പകരക്കാരനാവാൻ കഴിയാത്ത, അല്ലെങ്കിൽ എക്കാലത്തും ഡിമാൻഡ് ഉള്ള ചില ജോലികളുണ്ട്:

1. ആരോഗ്യ മേഖല (Healthcare): മനുഷ്യന്റെ വേദനയും മാനസികാവസ്ഥയും മനസ്സിലാക്കി കൂടെ നിൽക്കാൻ ഒരു മെഷീനും കഴിയില്ല. ഡോക്ടർമാർ, നഴ്സുമാർ, ക്ലിനിക്കൽ സൈക്കോളജിസ്റ്റുകൾ എന്നിവർക്ക് എക്കാലത്തും ഡിമാൻഡ് ഉണ്ടാകും.

2. നൈപുണ്യമുള്ള തൊഴിലുകൾ (Skilled Trades): പ്ലംബിങ്, ഇലക്ട്രിക്കൽ വർക്ക്, സ്പെഷ്യലൈസ്ഡ് കാർപെൻട്രി തുടങ്ങിയ മനുഷ്യന്റെ ശാരീരിക നൈപുണ്യം ആവശ്യമുള്ള മേഖലകൾ AI-യിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും സുരക്ഷിതമാണ്. വിദേശത്തൊക്കെ ഇത്തരം ജോലികൾക്ക് വൻ ഡിമാൻഡാണ്.

3. ക്രിട്ടിക്കൽ തിങ്കിങ് & സ്ട്രാറ്റജി: സങ്കീർണ്ണമായ സ്ട്രാറ്റജിക് മാനേജ്മെന്റ്, പുതിയ കാര്യങ്ങൾ ചിന്തിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന ആർക്കിടെക്ചർ, ഡിസൈനിങ്, AI എങ്ങനെ മനുഷ്യന് ദോഷം വരാതെ ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്ന എത്തിക്സ് പോളിസി പോലെയുള്ള ഫീൽഡുകൾ ഭാവിയിൽ വൻ സാധ്യതകളാണ് തുറന്നിടുന്നത്.

⁉️നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യണം?:

സുഹൃത്തുക്കളെ, കരിയർ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവരെ കാണിക്കാനോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പൊങ്ങച്ചത്തിനോ വേണ്ടിയാകരുത്. മാർക്കറ്റിലെ വിദ്യാഭ്യാസ ബ്രോക്കർമാരുടെ പരസ്യങ്ങളിൽ വീഴാതെ, സത്യം എന്താണെന്ന് സ്വന്തമായി അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തണം.

• സ്വയം റിസർച്ച് ചെയ്യുക: ലിങ്ക്ഡ്ഇൻ (LinkedIn) പോലുള്ള പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകളിൽ കയറി നിങ്ങൾ പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കോഴ്‌സ് കഴിഞ്ഞവർ ഇപ്പോൾ എന്ത് ജോലി ചെയ്യുന്നു, അവർക്ക് എത്ര ശമ്പളം കിട്ടുന്നുണ്ട് എന്ന് അവരോട് തന്നെ നേരിട്ട് ചോദിച്ചറിയുക. ഏജന്റുമാർ പറയുന്നതല്ല സത്യം.
• സ്കിൽസ് ആണ് എല്ലാം: ഇന്ന് സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾക്ക് അപ്പുറം നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ അറിയാം (Practical Skills) എന്നതിനാണ് വിപണിയിൽ വിലയുള്ളത്. ഡിഗ്രിയോടൊപ്പം തന്നെ ഓൺലൈൻ സർട്ടിഫിക്കേഷൻ കോഴ്സുകളും ഇന്റേൺഷിപ്പുകളും ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുക.
• അഭിരുചി തിരിച്ചറിയുക: കൂട്ടുകാരൻ പോകുന്നു എന്നതുകൊണ്ടോ, സമൂഹത്തിൽ ഒരു സ്റ്റാറ്റസ് കിട്ടും എന്നതുകൊണ്ടോ ഒരിക്കലും ഒരു കോഴ്സ് തിരഞ്ഞെടുക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ കഴിവ് എന്താണെന്ന് ശാസ്ത്രീയമായ ആപ്റ്റിറ്റ്യൂഡ് ടെസ്റ്റുകളിലൂടെ (Aptitude Tests) കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുക.

കാലം മാറുകയാണ്. നമ്മൾ പണ്ടത്തെ ചിന്താഗതികളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. വിദേശത്ത് പോകുന്നവർ അവിടത്തെ യഥാർത്ഥ വിസ നിയമങ്ങളും, സ്കോളർഷിപ്പ് കിട്ടാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടും, ഭാഷാപരമായ വെല്ലുവിളികളും അറിഞ്ഞിരിക്കണം. നാട്ടിൽ തന്നെ കുറഞ്ഞ ചിലവിൽ മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം കിട്ടുന്ന വഴികൾ പരീക്ഷിക്കാൻ മടികാണിക്കരുത്. ഈ പറഞ്ഞ കയ്ക്കുന്ന സത്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ട്, സ്വന്തം കഴിവും താത്പര്യവും മനസ്സിലാക്കി, മാർക്കറ്റിലെ മാറ്റങ്ങൾ അറിഞ്ഞ് ബുദ്ധിപൂർവ്വം കരിയർ പ്ലാൻ ചെയ്താൽ മാത്രമേ ഭാവിയിൽ നമുക്ക് വിജയിക്കാൻ സാധിക്കൂ. അല്ലാതെ നാട്ടുകാരെയും ബന്ധുക്കളെയും കാണിക്കാൻ വേണ്ടി ജീവിച്ചാൽ, അവസാനം നഷ്ടം നിങ്ങൾക്ക് മാത്രമായിരിക്കും. ചിന്തിക്കുക, ശരിയായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുക!


Article By: Mujeebulla K.M
CIGI Career Team