സ്നേഹവും ബഹുമാനവും: ഒരു കണക്കുപുസ്തകത്തിലൊതുങ്ങാത്ത ജീവന്റെ സ്പന്ദനം
രാവിലെ ഉറക്കമുണരുമ്പോൾ മുതൽ രാത്രി കിടക്കാൻ പോകുന്നതുവരെയുള്ള നമ്മുടെ ജീവിതം ഒന്ന് സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഫോണിലെ വാട്സ്ആപ്പ് മെസ്സേജുകൾ നോക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കുന്നത്, "ഇവൻ ഇന്നലെ എനിക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ചില്ലല്ലോ, പിന്നെ ഞാൻ എന്തിനു അങ്ങോട്ട് അയക്കണം?" എന്നാണ്. ഒരു കല്യാണത്തിന് പോകുമ്പോൾ, "അവർ നമ്മുടെ വീട്ടിലെ കല്യാണത്തിന് വന്നില്ല, അപ്പോൾ നമ്മളും പോകേണ്ടതില്ല" എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നവരാണ് നമ്മളിൽ പലരും. അതെ, നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ സ്നേഹവും ബഹുമാനവും വെറും 'കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകൾ' മാത്രമായി ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് എന്ത് കിട്ടും എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഇന്ന് പല ബന്ധങ്ങളും തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ. എന്നാൽ, "എന്തെങ്കിലും ലഭിക്കുമ്പോൾ മാത്രം തിരിച്ചു നൽകേണ്ട ഒന്നല്ല സ്നേഹവും ബഹുമാനവും, അത് ഓരോ ജീവനോടുമുള്ള ആദരവായിരിക്കണം" എന്ന ചിന്തയിലേക്ക് നമ്മൾ എപ്പോഴെങ്കിലും എത്തിയിട്ടുണ്ടോ? ഒന്ന് സ്വയം വിചാരണ ചെയ്തു നോക്കൂ.
നമ്മുടെ സമൂഹം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് ഒരുതരം 'ബാർട്ടർ സിസ്റ്റം' (Barter System) ആണ്. നീ എനിക്ക് സ്നേഹം താ, പകരം ഞാൻ നിനക്ക് സ്നേഹം തരാം. നീ എന്നെ ബഹുമാനിച്ചാൽ, ഞാൻ നിന്നെ ബഹുമാനിക്കാം. ഇതിനപ്പുറം, നിരുപാധികമായി ഒരാളെ സ്നേഹിക്കാനോ, നമ്മളേക്കാൾ താഴെത്തട്ടിലുള്ള ഒരാളെ ബഹുമാനിക്കാനോ നമുക്ക് പലപ്പോഴും ഈഗോ (Ego) അനുവദിക്കാറില്ല.
ബഹുമാനം എന്നത് ഒരു പദവിയോടുള്ള ഭയമല്ല:
നമ്മൾ ആരെയാണ് ബഹുമാനിക്കുന്നത്? നമ്മുടെ ബോസിനെ, നമ്മളെക്കാൾ പണമുള്ളവനെ, അധികാരമുള്ളവനെ, അല്ലെങ്കിൽ നമ്മളെക്കാൾ പ്രായമുള്ളവരെ. എന്നാൽ ഇതൊക്കെ യഥാർത്ഥത്തിൽ ബഹുമാനമാണോ? അല്ല. പലപ്പോഴും അത് ഭയമാണ്, അല്ലെങ്കിൽ അവരിൽ നിന്നും നമുക്കെന്തെങ്കിലും നേട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയാണ്. യഥാർത്ഥ ബഹുമാനം എന്താണെന്ന് അറിയണമെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്ക് തിരിച്ച് യാതൊരു ഉപകാരവും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത ഒരാളോട് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്ന് നോക്കിയാൽ മതി.
ഒരു ഹോട്ടലിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ടേബിളിൽ ഭക്ഷണം വിളമ്പാൻ വരുന്ന വെയിറ്ററോട് നിങ്ങൾ എങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നു? "എടോ, ആ വെള്ളം ഇങ്ങെടുക്ക്" എന്ന് അധികാരസ്വരത്തിൽ പറയുന്നതിലും কতയോ മനോഹരമാണ്, "ചേട്ടാ, കുറച്ചു വെള്ളം തരുമോ?" എന്ന് ചോദിക്കുന്നത്. ആ ഒരൊറ്റ ചോദ്യത്തിൽ നിങ്ങൾ അയാളുടെ ജോലിക്ക് നൽകുന്ന, അയാളെന്ന മനുഷ്യന് നൽകുന്ന ഒരു ആദരവുണ്ട്. അയാൾ നിങ്ങൾക്ക് തിരിച്ച് ഒരുപക്ഷേ ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രമേ നൽകുകയുള്ളൂ, അല്ലെങ്കിൽ അതുപോലും നൽകില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷെ, ആ ബഹുമാനം കൊടുക്കേണ്ടത് നിങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
നിങ്ങൾ എന്നും ഓഫീസിൽ പോകുമ്പോൾ ഗേറ്റിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരനുണ്ട്. അയാൾ നിങ്ങൾക്ക് എന്നും സല്യൂട്ട് അടിക്കുകയോ ഗുഡ് മോർണിംഗ് പറയുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ടാകും. പലപ്പോഴും നമ്മൾ അതൊരു ശീലമായി കണ്ട് മുഖം തിരിച്ചു നടക്കും. ഒരു ദിവസം, വെറുതെ ഒന്ന് നിന്ന്, അയാളെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ച് "ഗുഡ് മോർണിംഗ് ചേട്ടാ, സുഖമാണോ?" എന്ന് ചോദിച്ചു നോക്കൂ. അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടാകുന്ന ആ സന്തോഷം, അതൊരിക്കലും ഒരു പണത്തിനും വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല. അയാൾക്ക് നിങ്ങളെ പ്രൊമോഷൻ തന്ന് സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ല, സാമ്പത്തികമായി സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ല, പക്ഷെ അയാളും ഒരു മനുഷ്യനാണ്. ആ മനുഷ്യനോടുള്ള, ആ ജീവനോടുള്ള ആദരവാണ് നിങ്ങൾ അവിടെ കാണിക്കുന്നത്.
മനുഷ്യന് മാത്രമല്ല, ഓരോ ജീവനും അർഹിക്കുന്നുണ്ട് ഈ ആദരവ്:
സ്നേഹവും ബഹുമാനവും മനുഷ്യർക്കിടയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങേണ്ട ഒന്നാണോ? ഒരിക്കലുമല്ല. ഈ ഭൂമിയിലെ ഓരോ ജീവനും അത് അർഹിക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ വീട്ടിലെ വളർത്തുമൃഗങ്ങളെ നമ്മൾ സ്നേഹിക്കാറുണ്ട്. കാരണം അവ നമ്മെ തിരിച്ച് സ്നേഹിക്കുന്നു, നമുക്ക് കാവൽ നിൽക്കുന്നു, നമ്മുടെ ഏകാന്തതയിൽ കൂട്ടിരിക്കുന്നു. അതും ഒരുതരം കൊടുക്കൽ വാങ്ങലാണ്. എന്നാൽ തെരുവിലൂടെ നടന്നു പോകുമ്പോൾ, മഴയത്ത് വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു തെരുവുനായയോട് അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പൂച്ചയോട് നമുക്ക് എന്ത് തോന്നും? കയ്യിലുള്ള കുട അതിനുകൂടി ചൂടിക്കാനോ, അല്ലെങ്കിൽ അതിനെ മഴ കൊള്ളാത്ത ഒരിടത്തേക്ക് മാറ്റി നിർത്താനോ നമ്മൾ തയ്യാറാകാറുണ്ടോ?
ഒരു ഉദാഹരണം പറയാം. നിങ്ങളുടെ കാർ റോഡിലൂടെ പോകുമ്പോൾ, മുന്നിൽ ഒരു പട്ടി കിടക്കുന്നു. ഹാൻഡ് ബ്രേക്ക് അടിച്ച്, ഹോൺ മുഴക്കി അതിനെ വിരട്ടി ഓടിക്കുന്നവരാണ് നമ്മളിൽ പലരും. എന്നാൽ, വണ്ടി പതുക്കെ നിർത്തി, അതിനെ ഉപദ്രവിക്കാതെ മാറിപ്പോകാൻ അനുവദിക്കുന്ന ഒരു നിമിഷമുണ്ട്. ആ നിമിഷത്തിൽ നിങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് ആ മിണ്ടാപ്രാണിയോടുള്ള ആദരവാണ്. അതിന് നിങ്ങളോട് നന്ദി പറയാൻ വാക്കുകളില്ല, അത് തിരിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ഉപകാരവും ചെയ്യില്ല. പക്ഷെ, ഭൂമിയിലെ ഒരു സഹജീവിയെന്ന നിലയിൽ ആ ജീവനെ നിങ്ങൾ ബഹുമാനിച്ചു. അതാണ് യഥാർത്ഥ സ്നേഹം.
മരങ്ങളോടും ചെടികളോടും നമ്മൾ കാണിക്കുന്നതും ഈ ആദരവ് തന്നെയാണ്. വഴിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു തണൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നമ്മൾ വിശ്രമിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ ആ മരത്തിന്റെ ഒരു കൊമ്പ് വെറുതെ ഒടിച്ചു കളയുമ്പോൾ നമ്മൾ ഓർക്കാറുണ്ടോ അതിനും ജീവനുണ്ടെന്ന്? പ്രകൃതിയോടുള്ള ആദരവ് മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. "ഇത് എനിക്ക് ഓക്സിജൻ തരുന്നു, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇതിനെ സംരക്ഷിക്കും" എന്ന സ്വാർത്ഥ ചിന്തയ്ക്ക് അപ്പുറം, "ഇതും ഈ ഭൂമിയിലെ ഒരു ജീവനാണ്, അതിനെ നോവിക്കാതെ ഇരിക്കുക എന്നത് എന്റെ കടമയാണ്" എന്ന് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് നമ്മൾ പൂർണ്ണ മനുഷ്യനാകുന്നത്.
ഈഗോ എന്ന വലിയ മതിൽ:
എന്തുകൊണ്ടാണ് നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും ഇങ്ങനെ നിരുപാധികമായി സ്നേഹിക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും കഴിയാത്തത്? ഒരൊറ്റ ഉത്തരമേയുള്ളൂ: നമ്മുടെ 'ഈഗോ' അഥവാ അഹംഭാവം. ഞാൻ വലിയവനാണ്, എന്റെ പദവി വലുതാണ്, എന്റെ ജാതി വലുതാണ്, എന്റെ മതം വലുതാണ്, എന്റെ സമ്പത്ത് വലുതാണ്... ഇങ്ങനെ പലതരത്തിലുള്ള വലുപ്പച്ചെറുപ്പങ്ങളുടെ മതിലുകൾ നമ്മൾ തന്നെ പണിതുയർത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ലോകത്തെ കാണുന്നത്.
ഒരാൾ നമ്മളെ നോക്കി ചിരിച്ചില്ലെങ്കിൽ, നമ്മളും ചിരിക്കില്ല. ഒരാൾ നമ്മളോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ, നമ്മൾ അതിനേക്കാൾ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യപ്പെടും. "അവൻ എന്നെ ബഹുമാനിച്ചില്ല, പിന്നെ ഞാൻ എന്തിനു അവനെ ബഹുമാനിക്കണം?" എന്ന ചോദ്യം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ന്യായീകരണമായി എപ്പോഴും നിൽപ്പുണ്ട്. എന്നാൽ ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ, മറ്റൊരാളുടെ പെരുമാറ്റമാണോ നിങ്ങളുടെ സ്വഭാവം തീരുമാനിക്കേണ്ടത്? ഒരാൾ മോശമായി പെരുമാറുന്നു എന്നത് അയാളുടെ സംസ്കാരമില്ലായ്മയാണ്. അതിനു പകരമായി നിങ്ങളും മോശമായി പെരുമാറിയാൽ പിന്നെ നിങ്ങളും അയാളും തമ്മിൽ എന്ത് വ്യത്യാസമാണുള്ളത്?
മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ഒരു പ്രശസ്തമായ ചിന്തയുണ്ട്. ഒരാൾ നിങ്ങളുടെ ഒരു കവിളിൽ അടിച്ചാൽ മറു കവിൾ കൂടി കാണിച്ചു കൊടുക്കുക എന്നത്. അതിനർത്ഥം എപ്പോഴും അടി വാങ്ങാൻ നിന്നു കൊടുക്കണം എന്നല്ല. മറിച്ച്, അക്രമത്തോട് അക്രമം കൊണ്ടല്ല, സ്നേഹം കൊണ്ടും ക്ഷമ കൊണ്ടും പ്രതികരിക്കണം എന്നാണ്. അവിടെയാണ് നിങ്ങളുടെ വ്യക്തിത്വം വിജയിക്കുന്നത്. നിങ്ങളെ വെറുക്കുന്നവരോടും പുഞ്ചിരിക്കാൻ കഴിയുക എന്നത് ഒരു ചെറിയ കാര്യമല്ല. അതിന് വലിയ മാനസിക വളർച്ച ആവശ്യമാണ്.
കാണാതെ പോകുന്ന മനുഷ്യർ:
നമ്മുടെ ചുറ്റും നമ്മൾ കാണാതെ പോകുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്ന ഒരുപാടുപേരുണ്ട്. റോഡ് വൃത്തിയാക്കുന്ന തൊഴിലാളികൾ, പബ്ലിക് ടോയ്ലറ്റുകൾ വൃത്തിയാക്കുന്നവർ, നമ്മൾ വലിച്ചെറിയുന്ന ചപ്പുചവറുകൾ പെറുക്കി മാറ്റുന്നവർ. ഇവരോട് നമ്മൾ എപ്പോഴെങ്കിലും നന്ദി പറയുകയോ അവരെ ബഹുമാനിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ?
പലപ്പോഴും മുഖം ചുളിച്ചുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ അവരെ കടന്നു പോകുന്നത്. എന്നാൽ അവർ ചെയ്യുന്ന ആ സേവനം ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ നമ്മുടെ നഗരങ്ങളുടെയും വീടുകളുടെയും അവസ്ഥ എന്താകുമായിരുന്നു എന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
ഒരു ദിവസം നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ റോഡരികിൽ ഒരു ശുചീകരണ തൊഴിലാളി വിയർത്തു കുളിച്ച് ചവറുകൾ വാരി മാറ്റുന്നത് നിങ്ങൾ കാണുന്നു. അധികമാരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ആ മനുഷ്യന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്, ഒരു കുപ്പി തണുത്ത വെള്ളം കൊടുത്ത്, "ചേട്ടാ, ഈ ചൂടത്ത് കുറച്ചു വെള്ളം കുടിച്ചിട്ട് പണിയെടുക്കാം" എന്ന് പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ, ആ നിമിഷം നിങ്ങൾ ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു കാര്യം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. അയാൾക്ക് നിങ്ങൾക്ക് തിരിച്ച് തരാൻ ഒരുപക്ഷേ ആ വെള്ളത്തിന്റെ പൈസ പോലും ഉണ്ടായെന്നു വരില്ല. പക്ഷെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ വിരിയുന്ന നനവും ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരിയും ഉണ്ടല്ലോ, അത് ലോകത്തെ എല്ലാ സമ്പത്തിനേക്കാളും വിലമതിക്കുന്നതാണ്. ഈയൊരു സ്നേഹമാണ്, ഈയൊരു ആദരവാണ് നമ്മൾ ഓരോ ജീവനോടും കാണിക്കേണ്ടത്.
സ്വയം വിചാരണ ചെയ്യേണ്ട ചില ചോദ്യങ്ങൾ:
ഈ ലേഖനം വായിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരും ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ച് സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുക. നിങ്ങളോട് തന്നെ ചില ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുക:
- എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനമുള്ളവരോട് മാത്രമാണോ ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത്?
- എന്നെ ബഹുമാനിക്കാത്തവരെ, അല്ലെങ്കിൽ എന്നെക്കാൾ താഴെത്തട്ടിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരെ ഞാൻ എപ്പോഴെങ്കിലും മനുഷ്യരായി പരിഗണിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
- എന്റെ വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരോട്, അവരും എന്നെപ്പോലെ വികാരങ്ങളുള്ള മനുഷ്യരാണെന്ന ബോധ്യത്തോടെയാണോ ഞാൻ പെരുമാറുന്നത്?
- പ്രകൃതിയിലെ മിണ്ടാപ്രാണികളെ കണ്ടാൽ ഉപദ്രവിക്കാനാണോ അതോ അവയ്ക്ക് വഴിമാറിക്കൊടുക്കാനാണോ ഞാൻ ശ്രമിക്കാറുള്ളത്?
- ആരെങ്കിലും എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ വേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കാതെ, അങ്ങോട്ട് കയറി ചിരിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള നിങ്ങളുടെ ഉത്തരം "ഇല്ല" എന്നാണെങ്കിൽ, നമ്മൾ ഇനിയും ഒരുപാട് മാറാനുണ്ട് എന്ന് തിരിച്ചറിയുക. മനുഷ്യനായി ജനിച്ചു എന്നത് മാത്രമല്ല മനുഷ്യത്വം; എല്ലാ ജീവനെയും തന്നോളം കാണാൻ കഴിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ മനുഷ്യത്വം.
കുട്ടികൾ നൽകുന്ന പാഠങ്ങൾ:
സ്നേഹത്തിന്റെയും ആദരവിന്റെയും കാര്യത്തിൽ നമ്മൾ മുതിർന്നവർ പലപ്പോഴും കുട്ടികളെ കണ്ടു പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു ചെറിയ കുട്ടിക്ക് ജാതിയോ മതമോ പണമോ നിറമോ അറിയില്ല. ഒരു തെരുവുനായയെ കണ്ടാൽ അത് ഓടിച്ചെന്ന് അതിനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. ചെളിയിൽ പണിയെടുക്കുന്ന ഒരാളെ കണ്ടാൽ അയാളിടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെല്ലാൻ അവർക്ക് മടിയില്ല. കാരണം കുട്ടികളുടെ സ്നേഹം നിരുപാധികമാണ്. അവർക്ക് കണക്കുകൂട്ടലുകൾ അറിയില്ല. എന്നാൽ ആ കുട്ടി വളർന്നു വരുമ്പോൾ, നമ്മൾ മുതിർന്നവരാണ് അവരെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, "അവന്റെ കൂടെ കളിക്കരുത് അവൻ പാവപ്പെട്ടവനാണ്", "ആ പട്ടിയെ തൊടരുത് അത് കടിക്കും", "ആ അങ്കിളിനെ മാത്രം ബഹുമാനിച്ചാൽ മതി അദ്ദേഹം വലിയ ആളാണ്" എന്നൊക്കെ.
നമ്മൾ നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് നൽകുന്ന ഈ തെറ്റായ പാഠങ്ങളാണ് പിന്നീട് വലിയ മതിലുകളായി മാറുന്നത്. ലോകം കൂടുതൽ സുന്ദരമാകണമെങ്കിൽ, നമ്മൾ ആ കുട്ടിക്കാലത്തെ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയേ മതിയാകൂ.
പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ മാന്ത്രികത:
തിരിച്ചൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സ്നേഹം നൽകുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു സമാധാനമുണ്ട്. അത് അനുഭവിച്ചുതന്നെ അറിയണം. നിങ്ങൾ ഒരാൾക്ക് ഒരു സഹായം ചെയ്യുന്നു. അയാൾ നിങ്ങൾക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞില്ല എന്ന് കരുതുക. നിങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും തിരിച്ചു പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് നിരാശ തോന്നും, ദേഷ്യം വരും. എന്നാൽ, "സഹായിക്കുക എന്നത് എന്റെ കടമയാണ്, എന്റെ വ്യക്തിത്വമാണ്. അയാൾ നന്ദി പറഞ്ഞാലും ഇല്ലെങ്കിലും എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ" എന്ന് ചിന്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് എത്ര ശാന്തമായിരിക്കും എന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കൂ.
നമ്മുടെ ജീവിതം വളരെ ചെറുതാണ്. നാളത്തെ ദിവസം നമ്മൾ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് പോലുമറിയില്ല. ഈ ചെറിയ ജീവിതത്തിൽ എത്രമാത്രം സ്നേഹം നമുക്ക് മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകാൻ കഴിയും എന്ന് മാത്രമേ നമ്മൾ ചിന്തിക്കേണ്ടതുള്ളൂ. മരിച്ചു പോകുമ്പോൾ നമ്മൾ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിലെ പണമോ, കെട്ടിപ്പൊക്കിയ വീടുകളോ ഒന്നും കൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല. നമ്മൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും ആളുകൾ നമ്മളെ ഓർക്കുന്നത് നമ്മൾ അവർക്ക് നൽകിയ സ്നേഹത്തിന്റെയും ബഹുമാനത്തിന്റെയും പേരിലായിരിക്കും.
"അവൻ വലിയ പണക്കാരനായിരുന്നു" എന്ന് ആളുകൾ പറയുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ മഹത്തരമാണ് "അയാൾ എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന, ബഹുമാനിച്ചിരുന്ന ഒരു നല്ല മനുഷ്യനായിരുന്നു" എന്ന് മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നതിൽ. ആ ഒരു വാക്ക് കേൾക്കാൻ വേണ്ടിയെങ്കിലും നമ്മൾ നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ ജീവനെയും ആദരിക്കാൻ പഠിക്കണം.
പറഞ്ഞ് വന്നത്:
സ്നേഹവും ബഹുമാനവും ഒരു വ്യാപാരമല്ല. അത് ലാഭനഷ്ടങ്ങൾ നോക്കി നിക്ഷേപിക്കാൻ ഒരു ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടുമല്ല. അതൊരു നദിയായിരിക്കണം; അത് ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. അതിൽ നിന്ന് ദാഹം മാറ്റുന്നത് സിംഹമാണോ, മാനാണോ, അതോ ഒരു ചെറിയ പരുന്താണോ എന്ന് നദി നോക്കാറില്ല. നദി എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ വെള്ളം നൽകുന്നു. അതുപോലെ, നമ്മുടെ സ്നേഹവും എല്ലാവരിലേക്കും ഒഴുകണം.
നമ്മൾ നൽകുന്ന ഓരോ പുഞ്ചിരിയും, ഓരോ നല്ല വാക്കും, ഓരോ ചെറിയ സഹായവും ഈ ലോകത്തെ കുറച്ചുകൂടി മനോഹരമാക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി മുതൽ ഒരാളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ പദവിയോ രൂപമോ നോക്കാതെ, ആ മനുഷ്യനിലെ ജീവനെ നോക്കി സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. തെരുവിലെ ഒരു മിണ്ടാപ്രാണിയോട് കരുണ കാണിക്കുക. പ്രകൃതിയിലെ ഒരു മരത്തെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുക. കാരണം, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ നമ്മളും അവരും എല്ലാം ഒരേ ജീവന്റെ പല പല തുടിപ്പുകൾ മാത്രമാണ്.
എന്തെങ്കിലും ലഭിക്കുമ്പോൾ മാത്രം തിരിച്ചു നൽകാനുള്ളതല്ല സ്നേഹം. അത് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും ഓരോ ജീവനോടും നിങ്ങൾ കാണിക്കുന്ന ആദരവാണ്, നന്ദിയാണ്. ആ ആദരവ് നിങ്ങളുടെ സ്വഭാവമായി മാറട്ടെ. ഇന്ന് തന്നെ തുടങ്ങാം, ഒരു പുഞ്ചിരിയിൽ നിന്ന്, നിരുപാധികമായ ഒരു ചെറിയ സ്നേഹപ്രകടനത്തിൽ നിന്ന്. എന്ത് ലഭിക്കും എന്നല്ല, എനിക്ക് എന്ത് നൽകാൻ കഴിയും എന്നതാകട്ടെ നമ്മുടെ ചിന്ത.
Article By: Mujeebulla K.M
CIGI Career Team